Wystawa analizuje kontekst pojęcia jakim jest „bezpieczeństwo” na przykładzie wypadku smoleńskiego. Rozważane są tu procesy społeczne, które poprzez wzrost poczucia zagrożenia publicznego przyczyniają się do legitymizacji przemocy, utraty wolności i swobód obywatelskich, umocnienia władzy i jej wiarygodności. Robert B. Lisek na wstępie stawia pytania o naturę bezpieczeństwa: Co jest podstawą bezpieczeństwa? Co zapewnia bezpieczeństwo? Pyta o stan jego nieobecności. Czy permanentnie podtrzymywana niepewność i stałe podsycanie strachu umożliwia utrzymanie służb i struktur, które odpowiedzialne są za bezpieczeństwo?
Teorie spiskowe jako współczesne herezje, odstępstwa od doktryny wiary podtrzymywanej przez media stanowią obecnie bardzo silny impuls dla artystów na całym świecie. Historia nowoczesnych społeczeństw zna wiele form działania takich jak porwania samolotów i osób, tajemnicze zniknięcia, katastrofy lotnicze, zamachy bombowe i inne, które mają wpływ na zmianę sytuacji politycznej i rozłożenie relacji władzy konkretnego państwa lub grupy państw. Gwałtowne łańcuchowe reakcje społeczne towarzyszące takim zdarzeniom, stanowią podstawową energię, rodzaj libido, które ożywia kulturę.
Projekt zajmuje się problemem bezpieczeństwa i bada katastrofę, w szczególności katastrofę lotniczą pod Smoleńskiem jako czynnik kulturotwórczy, czynnik powodujący kryzys polityczny i zmiany w istniejącym układzie. Robert Lisek korzysta z metod sztuki współczesnej i teorii obliczalności, stawia pytania dotyczące władzy politycznej i dyskusji, która koncentruje się na kluczowych punktach zbiorowego doświadczenia związanego z katastrofą.

Czas: 10.09
Miejsce: Łódź, Galeria NT Imaginarium, Traugutta 18
www.galeria-nt.pl



<<< Zdjęcie miejsca po smoleńskiej katasrofie

To, co robię jest niczym innym jak zastawianiem pułapek na TO, CO ISTNIEJE – tak o swojej pracy twórczej mówił Wojciech Bruszewski, współzałożyciel (z Józefem Robakowskim, Ryszardem Waśko i Pawłem Kwiekiem) legendarnego Warsztatu Formy Filmowej. Artysta penetrował możliwości języka przekazu niemal we wszystkich możliwych do wykorzystania sposobach zapisu, a zarazem proponował metody ich przetwarzania. Łączył w swojej pracy artystycznej różnorodne aspekty sztuk wizualnych ze sferą dźwięku i słowa, wkraczał również w dziedzinę literatury (Fotograf 2007). Badał możliwości oddziaływania na zmysły odbiorcy, prowokował nieoczekiwane reakcje, wywoływał „fenomeny percepcji”. Każda z prac stanowiła sprawnie działający mechanizm zespolonych środków, przekazujących niezwykłe wiadomości o istnieniu realnego świata – „fenomen naśladownictwa natury”. Wykorzystywał język, jakim posługują się maszyny obserwujące rzeczywistość i reagujące na dźwięki według własnych kryteriów poznawania. Kreowanie „tego, co istnieje” następowało w równym stopniu przez zmysłowy, ludzki odbiór, jak i lustrzane odbicia, zapisy dokonywane przez perceptory instrumentów badawczych posługujących się wiedzą wynikającą z własnej mechanicznej inteligencji. Badał ich świadomość, przywoływał konstruowane przez nie obrazy i dźwięki.
Istotą projektu Wojciech Bruszewski. Fenomeny percepcji, na który składają się wystawa i obszerna publikacja autorstwa Janusza Zagrodzkiego, jest ukazanie całokształtu pracy twórczej niedawno zmarłego artysty, od ponad 40. lat związanego z awangardą łódzką.

Czas: 3.09-3.10
Miejsce: Łódź, Miejska Galeria Sztuki, ul. Sienkiewicz 44
www.miejskagaleria.lodz.pl




<<< Wojciech Bruszewski, Punkty

Na wystawie będzie można obejrzeć dwie prace wideo autorstwa Elodie Pong Post Scriptum i Endless Ends. Pierwsza przedstawia sklep z ciuchami, w którym dwie nastolatki odgrywają końcowe sceny ze znanych filmów. Wszystko wydaje się tu pożyczone – scenariusz, gesty, emocje, ubrania, rekwizyty. Jednocześnie wszystko otwarte jest na reinterpretacje. Druga praca wydaje się być nostalgicznym komentarzem do pojawiającego się na końcu klasycznych filmów napisu „The End”. Równocześnie praca ta skupia się na aspekcie nieskończoności każdej opowieści, która nieustannie poza siebie wykracza. Koniec jest więc postrzegany nie jako ostateczność, lecz jako potencjał możliwości.
Elodie Pong żyje i pracuje w Zurychu.

Czas: 3.09-10.10
Miejsce: Londyn, Lokal 30, 29, Wadeson Street London E2 9DR
www.lokal30.pl



<<< Elodie Pong, Endless Ends

Wystawa prezentuje dwie instalacje multimedialne artystów pracujących w Berlinie: Andrei Lange i Michała Dudka, którzy podnoszą problematykę naszych związków z rzeczywistością tworzoną przy użyciu środków technicznych. Instalacja I am siting and waiting - zero.MIND_x5 Andrei Lange uświadamia nam znacznie technologii w naszym kruchym świecie. Jednocześnie odnosi się ona do jego natury, którą artystka opisuje jako chwilową i pozostającą w wiecznym ruchu, wbrew ludzkim usiłowaniom by uczynić ją stabilną. Podobnie uruchamiana obecnością zwiedzającego instalacja data fields _ scheme Michała Dudka, artysty od dawana eksperymentującego także z dźwiękiem, jest próbą spojenia techniki i człowieka na poziomie audiowizualnym. Posługuje się ona sprzężeniem między cyfrowym obrazem a rzeczywistą materią, która nabiera cech należących do innego, wirtualnego porządku.
Andrea Lange ukończyła studia na Universität der Künste w Berlinie w pracowni Rebeki Horn. W swoich pracach wykorzystuje głównie nowe media. Jest autorką instalacji i audiowizualnych performensów, w których analizuje znaczenie technologii w relacji do niestałości współczesnego świata.
Michał Dudek jest absolwentem Pracowni Przestrzeni Audiowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 2006-2007 był na stypendium DAAD na Universität der Künste w Berlinie w Pracowni Multimedialnej prof. Rebeki Horn. Od tego czasu mieszka i pracuje w Berlinie. Używa klasycznych mediów jak rzeźba i rysunek, jest również autorem multimedialnych instalacji oraz działań audiowizualnych.

Czas: 6.09-10.10
Miejsce: Warszawa, Galeria Studio, Pałac Kultury i Nauki, Plac Defilad 1
www.teatrstudio.pl



<<< Andrea Lange, artificial_life, 2009 r., fot. archiwum artystki

Wystawa Likness of Otherness prezentuje dorobek dwojga artystów: pochodzącego z Chin Weng Fena i polskiej artystki Katarzyny Józefowicz. Łączy ich specyfika wykorzystywanych w pracach materiałów. Józefowicz swoje obiekty tworzy z papieru, natomiast jedna z prac Fena składa się z dziewięciu tysięcy wydmuszek jajek kurzych. Artysta w prezentowanej na wystawie serii prac porusza kwestie dotyczące tradycyjnego i nowoczesnego życia, globalizacji gospodarczej i własnej drogi Chin, jak też problemów wynikających z niezrównoważonego rozwoju miejskiego społeczeństwa konsumenckiego. Istotny jest rozziew pomiędzy oczekiwaniami mieszkańców współczesnych chińskich miast a tym, z czym realnie muszą się konfrontować. Wśród prac artysty znajdziemy nie tylko wspomniany już Budynek z jajek, który jest niezwykłą, miniaturową makietą miasta, ale także cykl zdjęć Na ścianie, Z lotu ptaka, instalację Viewing Stand oraz Wpatrując się w morze. Wszystkie jego prace poruszają problem permanentnej niepewności czasów nowoczesnych.
Z kolei druga bohaterka wystawy wykonuje swoje obiekty z papieru, wykorzystuje tekturę, broszury reklamowe i gazety. O materiale, na którym pracuje, mówi: Bardzo istotne jest zachowywanie się papieru pod wpływem czasu. [...] Degradacja codziennych gazet następuje błyskawicznie. Kolorowe magazyny z kolei w świetle dziennym zmieniają barwy. Jednak najbardziej lubię dzienniki, które żółkną i stają się kruche. 
Z lśniącego, śliskiego papieru powstał Dywan, monumentalna, a zarazem misterna konstrukcja, na którą składają się postaci wycięte z kolorowych magazynów. Podobna zasada fragmentacji zadrukowanych stronic, rozbijania ich spójności i dekontekstualizacji poszczególnych elementów rządzi także najnowszą realizacją Katarzyny Józefowicz. Pozbawiony tytułu pas przypominający rozwinięty materiał, podwieszony u sufitu, „utkany” został tym razem z wyrazów wyciętych z gazet. Katarzyna Józefowicz zdaje się podważać najważniejszą od początków istnienia prasy funkcję gazety jako przekaźnika informacji.

Czas: 3.09-3.10
iejsce: Białystok, Galeria Arsenał, Mickiewicz 2
www.galeria-arsenal.pl



<<< Weng Fen, Budynek z jajek

Epoka, w której żyjemy, określana jest czasem mianem "wieku migracji". Nazwa ta nie tylko wskazuje na przemieszczenia ludzi jako najważniejszy czynnik transformacji współczesnego świata, ale również określa wyzwania, jakie fenomen ten stawia kulturze, państwowości, tożsamości, obyczajowości i codzienności zarówno na poziomie jednostkowym jak i zbiorowym. Miejsca, które są opuszczane przez emigrantów, jak i miejsca, do których imigranci przybywają, w równym stopniu choć na różny sposób dotknięte są przez zerwanie i przemieszczenie.
Pei Lin Cheng i Ivan Polliart w swoich pracach koncentrują się na przedmiotach, które nieodłącznie towarzyszą podróżom. Walizki i torby używane nie tylko do przenoszenia dobytku, ale także wykorzystywane w celach zarobkowych, stają się przyczynkiem do stworzenia metaforycznego obrazu migracji.
Pei Lin Cheng w swojej pracy dzieli się osobistymi doświadczeniami imigracji, próbując określić własną tożsamość rozdartą między miejscem urodzenia, a wybranym miejscem pobytu. Walizki wykonane z tkanin o symbolicznym znaczeniu lokalizują tożsamość imigrantów. Znajduje się ona zawsze „pomiędzy”, zamknięta w walizce gotowej do drogi.
Z kolei Ivan Polliart koncentruje się na ekonomicznym wymiarze imigracji. W jego pracy podróżna torba, używana to przenoszenia towarów przez półlegalnych i nielegalnych handlowców Europy Środkowej i Wschodniej, staje się świadectwem ciężarów nałożonych na ludzi wraz z odzyskaniem wolności w tym regionie. Wolność podróżowania, wolność dorabiania się, wolność wyboru sposobu i miejsca życia wiązała się z przyjęciem na siebie ciężaru odpowiedzialności za własny los.

Czas: 3.09-1.10
Miejsce: Łódź, Zona Sztuki Aktualnej, Tymienieckiego 3
www.zona-art.pl



<<< Pei Lin Cheng i Ivan Polliart , Migracje

Ulica Próżna jest jedyną ocalałą z getta ulicą Warszawy. Projekt artystyczny „ Ulica Próżna” odbywa się tam od 2005 roku. Związany jest z festiwalem kultury żydowskiej — "Warszawa Singera”. Celem projektu jest pokazanie jak sztuka współczesna odnosi się do problemów które ulica Próżna przywołuje: polsko-żydowskiej pamięci indywidualnej i masowej, wspólnej historii, problemu antysemityzmu i braku tolerancji, a także stosunku do miejsca i budynków w których wystawa się odbywa a które w stanie postępującej ruiny są świadectwem niemieckiej zbrodni wojennej i powojennej obojętności.
W poprzednich edycjach projektu wzięli udział m.in.: Mirosław Bałka, Artur Żmijewski, Joanna Rajkowska, Oskar Dawicki, Zuzanna Janin, Grzegorz Sztwiertnia.
Tegoroczna wystawa oscyluje wokół tematu uwikłania człowieka w historię zarówno tę globalną jak i osobistą, a także wokół manipulowania historią i pamięcią o historii.

Czas: do 5.09
Miejsce: Warszawa, ul. Poóżna
www.projektprozna.pl



<<< ulica Próżna w Warszawie

Pokój – pomieszczenie mieszkalne – jest naturalną dla każdego człowieka przestrzenią życiową, ale umieszczenie w jego centralnym punkcie dwóch zestawów do gry jest powrotem do rzadko spotykanych, nieco archaicznych i „elitarnych” nawyków. Przestrzeń galerii Design zostanie zaaranżowana na wzór dawnego pokoju przeznaczonego do rozrywki.
Stworzone zostanie codzienne, podstawowe dla ludzi otoczenie, w którym każdy z przedmiotów (fotele, lampy, figury do gry, doniczki z kwiatami) pojawi się jako nowoczesny produkt dizajnerski. Ideą współczesnego dizajnu jest demokratyzacja i powszechna dostępność, jednak w dążenie do egalitaryzmu wkrada się czasem nuda, przypominając o sentymentalnych rozrywkach, dostępnych tylko dla wybranych. Pokój do gry umożliwia powrót do wieczornych partyjek przy szklaneczce brandy, w całkowicie nowoczesnej formie, do której współczesny człowiek, bacznie obserwujący nowe trendy w projektowaniu, jest przyzwyczajony.
Pokój do gry jest wystawą złożoną z sześciu, wybranych przez kuratorkę, tegorocznych dyplomów z zakresu projektowania wnętrz, szkła oraz ceramiki.

Czas: 3-25.09
Miejsce: Wrocław, Galeria BWA, ul. Świdnicka 2-4
www.bwa.wroc.pl



<<< Karolina Górska, Zestaw do gry Mahjong, fragment pracy

Malarstwo irlandzkiego artysty koncentruje się na pierwotnym, detalicznym i najbardziej intuicyjnym postrzeganiu skutków przemocy wojennej. Do jego podstawowych obszarów badawczych należą miasta i tereny objęte wojną, poddane analizie historycznej i wnikliwej obserwacji dokumentów. Woods obrazuje detale i z reporterską czujnością wyciąga z czarno – białej przeszłości intrygujące kolory; esencję różu, fioletu, pomarańczy, czerwieni.
Paul Woods o swojej pracy mówi: Moje malarstwo jest przede wszystkim próbą syntezy dwóch nurtujących mnie zagadnień wizualnych: reprezentacji konfliktów zbrojnych w oryginalnych zapisach (glównie w fotografii reporterskiej i filmie), oraz przetwarzanie tych reprezentacji w mediach, w moim przypadku przez medium sztuk pięknych. Powstałe w tym procesie obrazy, są obrazami o historii, w przeciwieństwie do obrazów historycznych czy batalistycznych. Ogólnodostępne i nadużywane obrazy przemocy, zniszczenia i śmierci, stały się dopuszczalną normą w codziennej dawce medialnej papki. Ich znaczenie jako źródła refleksji nad ludzką kondycją i naturą oraz jako dowód powtarzalności historii jest znacznie zredukowane. Sztuka wydaje się jednym z niewielu środków wyrazu, które biorą za cel utrwalenie znaczenia a także odtworzenie intensywności i głębi cierpienia ludzkiego. Celem malarstwa o wojnie, ludobójstwie czy przemocy nie jest wywołanie szoku czy strachu u odbiorcy, ale raczej stanu refleksji i zastanowienia nad naszą wspólną przeszłością. Jest to w pewien sposób walka o pamięć.

Czas: 3-25.09
Miejsce: Jelenia Góra, Galeria BWA, ul. Długa 1
galeria-bwa.karkonosze.com



<<< Paul Woods, Drezno

Tytuł wystawy, zaczerpnięty z wersu piosenki Arthura Russella, odnosi się do paralelności stanów fizykalnych i emocjonalnych. Terminy takie jak „lekkość” i „ciężar”, „prędkość” czy „przyciąganie” bardzo często służą za poręczne metafory, dzięki którym można czytelnie opisać własny stan. Nasze samopoczucie nieustannie wychyla się jak wskazówka potencjometru. Zwykły spacer ulicą może przynosić uczucie lekkości lub ciężaru, a rozbite na kuchennej podłodze jajko wprowadza nas w rozdrażnienie lub smutek. To, co dzieje się w głowie i pod naszymi stopami bywa zaskakująco analogiczne.
Wystawa ma ukazać, w jaki sposób artystyczne realizacje, odnosząc się do zjawisk fizycznych, przywołują szersze, egzystencjalne skojarzenia. Surowa i luźna konstrukcja piosenki Russella była formalną wskazówką przy doborze prac. Tytułowe „kroki” to kolejne elementy budujące dzieło – przedmiot, obraz, dźwięk i słowo - a sama wystawa nie tyle jest „o czymś”, lecz ma stanowić spójnie brzmiącą całość i „działać” jak dobra piosenka.
W wystawie udział biorą m.in.: Wojciech Bąkowski, Piotr Bosacki, Norman Leto, Gizela Mickiewicz, Przemysław Sanecki.

Czas: 6.09-12.10
Miejsce: Poznań, Galeria Stereo, ul. Słowackiego 36/1
galeriastereo.pl



<<< ZZ, Rycerz wiary, 2010

Urban Vision Quest jest projektem badawczo-antropologicznym, który łączy problematykę sztuki w przestrzeni publicznej z zagadnieniami antropologii miasta. Jego idea nawiązuje do vision questu czyli ,,czasu poszukiwania wizji”, będącego szczególnym momentem w kulturach archaicznych. Wtedy to wybrane jednostki poszukiwały wizji , chcąc zmienić swą kondycję duchową i społeczną. Tradycja ta dziś jest kontynuowana w środowiskach miejskich globtroterów, podróżników mentalnych poszukujących dróg rozwoju wewnętrznego.
Projekt odwraca tradycyjnie” ustawione bieguny kompasu kulturowego i nakierowuje podróż na poszukiwanie wizji rozwoju ,,ja” zbiorowego miasta. W ramach projektu artyści-wizjonerzy odbywają cykl wypraw artystycznych, których celem jest odkrycie bądź wytworzenie nowej tożsamości społeczno-artystycznej wybranego fragmentu przestrzeni miejskiej. W tym roku obiektem badawczym jest rzeźba artysty Stanisława Lejkowskiego “Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego” oraz przestrzeń placu, w której on przebywa. Punkt wyjścia artystycznych poszukiwań stanowią ,,robocze" metafory: ,,Pomnik wykluczony społecznie" oraz ,,Rewitalizacja mentalna przestrzeni publicznej”. Działania artystyczne poprzedzone są badaniami antropologicznymi z zakresu społeczno-kulturowego, które odkrywają, jakie znaczenie dla mieszkańców Bydgoszczy ma Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego.
Pod koniec sierpnia miała miejsce pierwsza artystyczna-wyprawa, jej nawigatorami byli Bartek Świątecki i Adam Cieślak. Kolejne wyprawy zaplanowane są na koniec września i październik – swoje wariacje na temat bydgoskiego pomnika zaprezentują: Grupa Twożywo oraz Julia Curyło.

Czas: wrzesień/październik
Miejsce: Bydgoszcz, Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego,skwer Leszka Białego, ul. Staszica i ul. Markwarta



<<< instalacja Bartka Świąteckiego i Adama Cieślaka

Wystawa 80 portretów prezentuje rozpoczęty w 1989 r. cykl klasycznych czarno – białych portretów kobiet artystek wykonanych przez nowojorską fotografkę Barbarę Yoshidę. Sportretowane kobiety to malarki, rzeźbiarki, fotografki, performerki i artystki tworzące sztukę wideo. Prezentowane na wystawie zdjęcia odkrywają przed widzem prywatny świat niezwykle twórczych kobiet. Niemal wszystkie fotografie wykonane zostały w przestrzeni domów lub w pracowniach artystek. Na wielu fotografiach widoczne są akcesoria twórcze: płótna pokryte farbą, rzeźby, fragmenty często niedokończonych dzieł ukazujące proces artystyczny. Dzięki temu widz staje się obserwatorem, zaproszonym do poznania prywatnej przestrzeni sportretowanej osoby. Sfotografowane kobiety są naturalne, nie przybierają sztucznych póz ale zajmują przed obiektywem swoje ulubione miejsca: fotel, parapet okna czy schody przed domem. Wszystkie artystki łączy coś wspólnego, w ich wzroku zawiera się wyjątkowa siła charakteru i talent, który na stałe wpisał je do świata sztuki.
Większość sfotografowanych kobiet pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, ale wśród nich znajdują się również artystki z regionów geograficznych o odmiennych tradycjach kulturowych min.: z krajów Afryki, Azji (Japonii i Filipin) i Europy. Do sportretowanych artystek należą m.in.: Louise Bourgeois, Elizabeth Murray, Kiki Smith, Nancy Spero, Carolee Schneemann, Hannah Wilke, ale również mniej znane twórcze kobiety, które zostały zaproszone przez Barbarę Yoshidę do projektu podczas jej pobytów rezydencyjnych w różnych częściach świata. Wystawa została poszerzona o portrety wybitnych polskich artystek Marty Deskur oraz Alicji Żebrowskiej, które wykonane zostały w tym roku w Krakowie, podczas pierwszej wizyty Barbary Yoshidy w Polsce.
Wystawa jest częścią projektu Uwaga! Kobiety, którego celem jest podjęcie dialogu dotyczącego obecności kobiet we współczesnym świecie.

Czas: 3.09-10.10
Miejsce: Gdańsk, Muzeum Narodowe, ul. Toruńska 1
www.muzeum.narodowe.gda.pl

Zbliżanie… to interdyscyplinarny projekt edukacyjny z zakresu sztuki współczesnej i nauk społecznych. Jego tematyka ogniskuje wokół problemu „odmienności”, a co za tym idzie tolerancji, szacunku i wrażliwości na osoby różniące się od większości społeczeństwa. Na program półtoramiesięcznego projektu, który koordynowany jest przez Fundację Art Transparent, składają się: wystawa, wykłady, projekcje filmowe i warsztaty, dotyczące tematu odmienności i wykluczenia oraz społecznego odbioru innych.
Zbliżanie… to proces, to przemiana, do której chcemy zaprosić Każdego i Każdą. Poznając „Innych”, swoje reakcje wobec nich, emocje, opór czy sympatię, poznajemy przecież siebie. To najpiękniejszy ludzki gest zbliżenia się i szacunku, podróż do światów obudowanych murami i na co dzień zapomnianych, a znajdujących się tak blisko nas… - opowiadają o projekcie jego organizatorzy.
W ramach Zbliżania zaprezentowana zostanie Aldona instalacja wideo Piotra Wysockiego. Kamera wprowadza widza przez drzwi z kolorowych pasków w intymny świat Aldony Wiśniewskiej. Jej kobiecość z medycznego punktu widzenia wynosi 76 procent. Bohaterka czeka na operację zmiany płci, ale aktywnie stwarza siebie każdego dnia. Film pokazuje codzienne przemiany, codzienne rytuały kobiecości, których dokonuje Aldona. Prezentowana praca to zarazem dokument o zwyczajnym życiu wypełnionym miłością i barwny portret tragicznej osobowości w prowincjonalnym otoczeniu zmagającej się z własnym losem.
Będzie można także obejrzeć film Downtown – miasto downów, który dokumentuje fotograficzną pracę Oiko Petrsena. Artysta, używając stylistyki zarezerwowanej dla reklamy, sfotografował kilkanaście osób z zespołem Downa.
Zbliżanie jest także okazją do wzięcia udziału w warsztatach dramaturgicznych oraz dwóch warsztatach antydyskryminacyjnych.

Czas: 3.09-3.10
Miejsce: Wrocław, Galeria Mieszkanie Gepperta, ul. Ofiar Oświęcimskich 1/2
www.mieszkaniegepperta.pl


<<< Piotr Wysocki, Aldona, kadr wideo

Na fasadzie polskiego pawilonu w Wenecji wisi neon Emergency Exit. Wewnątrz surrealistyczna konstrukcja zbudowana z setek używanych klatek dla ptaków kryje drogę na szczyt. Wewnętrzne oświetlenie sugeruje nocną scenerię, fantastyczny odrealniony świat, w którym umiejscowiony został obiekt i samo działanie. Widz wspina się po, zdawałoby się, delikatnej konstrukcji. Znalazłszy się na samym szczycie, spogląda na kłębiące się poniżej morze chmur. Nabiera oddechu, puls mu przyspiesza; spogląda w dół, rozgląda się dookoła, a potem skacze na oślep w otchłań…
W Wenecji pod hasłem Ludzie spotykają się w architekturze rozpoczyna się właśnie 12. Biennale Architektury. Polskę reprezentują artystka Agnieszka Kurant i architektka Aleksandra Wasilkowska. Ich instalacja Emergency Exit jest próbą przekroczenia logiki miejskiej rzeczywistości poprzez stworzenie „przenośnych dziur teleportacyjnych”: przestrzeni pomiędzy, obszarów niepewności i wątpliwości, nieciągłości czasoprzestrzennych takich jak porzucone czy niewykończone budynki, miejsca katastrof czy wypadków, nielegalne targowiska, dachy czy tunele. Tytuł jest ironicznym odniesieniem do obowiązujących w budynkach i przestrzeni miejskiej przepisów bezpieczeństwa czy wymogów higieniczno-zdrowotnych, których celem jest osiągnięcie planowości życia, kontrola ryzyka i wykluczenie tego, co przypadkowe i nieoczekiwane.
Instalacja zbudowana została z metalowych klatek używanych do transportu drobiu, a jej celem jest zapoczątkowanie nowego fikcyjnego sportu miejskiego. Kształt konstrukcji nawiązuje do form niszczejących monumentalnych obiektów sportowych takich jak skocznia narciarska na warszawskim Mokotowie — surrealistyczny symbol architektury okresu peerelowskiego, obecnie w stanie ruiny. W fazie testowej widzowie będą mieli możliwość wspięcia się na sam szczyt obiektu i wykonania skoku w sztuczne chmury, symbolizującego ostateczną wolność i miejski eskapizm. Pawilon Polski staje się czymś w rodzaju laboratorium, a Wyjście awaryjne wchodzi w bezpośrednią interakcję z widzem, by prowokować, inspirować i ekscytować ciało zbiorowości. Działania te będą dokumentowane, a następnie prezentowane w przestrzeni pawilonu.

Czas: 29.08-21.11
Miejsce: Wenecja, Pawilon Polski na 12. Biennale Architektury
labiennale.art.pl



<<< Agnieszka Kurant, Aleksandra Wasilkowska, Wyjście Awaryjne, 2010, fot. Jan Smaga

Wystawa jest efektem współpracy dwóch miast partnerskich: Gdańska i Bremy. Prezentuje ona dwa projekty fotograficzne: Krainę kreatywności i So sind wir (Tacy jesteśmy). Ten ostatni odbył się w ramach warsztatów społeczno-edukacyjnych prowadzonych przez Michaela Weissera z Bremy. Artysta prowadził z młodzieżą niemiecką zajęcia mające charakter castingu. Podczas nich zespół profesjonalnych charakteryzatorów, stylistów i fryzjerów pracował wraz z młodymi ludźmi nad ich wyglądem zewnętrznym - pomagał uzyskać efekt wizualny, najlepiej ich zdaniem wyrażający własny charakter i przekonania. Jest to więc ekspresja siebie poprzez wygląd, uzyskana za pomocą profesjonalnych środków temu służących. W następstwie sesji powstały portrety fotograficzne młodzieży, drukowane na płótnie i naciągnięte na blejtram. Do portretów dołączone są wypowiedzi portretowanych na temat życia, wyznawanych wartości, postrzegania świata.

Czas: 4.09-10.10
Miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia,Jaskółcza 1
www.laznia.pl



<<< Michael Weisser, Tacy jesteśmy

W świecie, gdzie niemal wszystko zostało już zaprojektowane, wciąż istnieją miejsca, które uparcie nie poddają się zuniformizowanemu planowaniu: enklawy chaosu i nieprzewidywalnych procesów, gdzie wszystko może jeszcze zostać sformatowane według ludzkich potrzeb, a nieużyteczne rzeczy znajdą swą zaskakującą funkcję. Takim miejscem pozostaje Warszawa.
Warszawa w budowie II jest kontynuacją ubiegłorocznego programu Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, poświęconego szeroko pojętemu projektowaniu. Festiwal został powołany w ramach przygotowań miasta do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016. W tym roku WWB trwać będzie przez cały październik.
Jego głównym tematem jesteście… Wy! – przekonują organizatorzy. W ostatnim czasie zauważyć można wyraźną tendencję do oddolnego, poza-urzędniczego inicjowania zmian w mieście, jak i do powiększania się puli dostępnych „scenariuszy” użytkowania przestrzeni publicznej przez mieszkańców. Organizacje pozarządowe, publiczne instytucje czy nieformalne kolektywy coraz mocniej włączają się do dyskusji na temat kształtu Warszawy, zawiązując np. sojusze na rzecz obrony architektonicznego dziedzictwa modernizmu czy powołując alternatywne centra kultury: klubokawiarnie, galerie czy niezależne centra edukacyjne.
W ramach tegorocznego programu WWB zaprezentowane zostaną m. in. retrospektywna wystawa wybitnego warszawskiego architekta Stanisława Zamecznika oraz ekspozycja poświęcona historii społecznego projektowania we Włoszech, powstaną instalacje architektoniczne w podziemiach Dworca Centralnego i Pasażu Wiecha, zorganizowane zostaną eksperymentalne wycieczki po warszawskich osiedlach mieszkaniowych, kościołach i parkach, warsztaty na temat zdegradowanych obszarów miejskich oraz cotygodniowe seminaria (poświęcone takim zagadnieniom jak urbanistyka partycypacyjna czy zawłaszczenia przestrzeni publicznej). Program zainicjowany zostanie specjalną, „bazarową” edycją Departamentu Propozycji na Placu Defilad.

Czas: 1-31.10
Miejsce: Warszawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Pańska 3
www.artmuseum.pl



<<< Pasaż pomiędzy Muzeum i Emilią, na pierwszym planie ławka Karola Żurawskiego, po lewej mural Toby Patersona, u góry łącznik pomalowany przez Katarzynę Przezwańską, fot. Bartosz Stawiarski

Wiedeńska wystawa prezentuje prace trzech polskich artystów: Marka Firka, Staszka Koby i Julity Malinowskiej. Wszyscy żyją i tworzą w Krakowie. Firek był założycielem grupy Ładnie, do której należeli także Rafał Bujnowski, Marcin Maciejowski i Wilhelm Sasnal. Choć Staszek Koba należy do tego samego pokolenia co Marek Firek, ich obrazy kreują inne rzeczywistości. Najmłodsza z prezentowanej w Wiedniu trójki jest Julita Malinowska. Jako jedyna reprezentuje ona malarstwo akademickie. Jej prace oscylują wokół problemu ludzkiej cielesności i sposobów jej wyrażania.

Czas: do 4.09
Miejsce: Wiedeń, Galeria Ardizon, Kalvarienberggasse 15
www.ardizon.at

<<< Julita Malinowska, Rodzina I, olej na płótnie

W ramach tegorocznego festiwalu Warszawa w budowie, który odbedzie się w październiku, Muzeum Sztuki Nowoczesnej otwiera panel dyskusyjny dla mieszkańców stolicy. Każdy będzie miał szansę zaprezentować własny projekt miejskiej przestrzeni. W tym roku organizatorzy zaproponowali cztery tematy, w ramach których można przedstawiać swoje propozycje: Droga, Europejska? Stolica? Kultury?, Bazar i Trawa.
Pierwszy dotyczy ulic, dróg szybkiego ruchu i autostrad. Pod czyimi oknami będą one szły? Czy drogę przez osiedla można nazwać obwodnicą? Jak pogodzić sprzeczne interesy?
W październiku dowiemy się, czy Warszawa przejdzie do kolejnego etapu konkursu na Europejską Stolicę Kultury. Jak zdobyć ten upragniony tytuł? O jakich wydarzeniach kulturalnych i instytucjach marzymy? Czy w ogóle jesteśmy miastem kulturalnym?
W sekcji tematycznej Bazar uczestnicy zastanowią się, jaka jest przyszłość warszawskich bazarów? Co chcemy jeść, a co jemy tak naprawdę? Czy eko-rynek stanie się luksusem dla bogatych? Najbardziej interesujące są propozycje dla upadającego Bazaru Różyckiego, a także dla wszystkich miejsc targowych zagrożonych likwidacją.
Wreszcie wszelkie skojarzenia z tematem trawy są właściwe. Pikniki, gry miejskie, zioła i ogrodnictwo. Dlaczego i gdzie nie możemy leżeć na trawie? Do czego służą warszawskie parki? Interesująca wydaje się bardzo dynamiczna sytuacja parku na Bródnie, miejsce dla eksperymentów i innowacji.
Każda osoba prezentująca swój projekt ma 10 minut na jego przedstawienie. Do dyspozycji są mikrofony, projektor, komputer, w szczególnych wypadkach skaner. Organizatorzy liczą na dyskusje i aktywny udział przedstawicieli mediów, samorządowców i urzędników. Projekt powołany jest w ramach przygotowań Warszawy do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Zgłoszenia można wysyłać mailem, pocztą lub faksem.

Czas: Droga - 7.10; Europejska? Stolica? Kultury? - 14.10; Bazar - 21.10; Trawa - 28.10
Zgłoszenia:
- list: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Pańska 3, 00-124 Warszawa, (z dopiskiem: Propozycje
- mail: propozycje@artmuseum.pl
- fax: +48 22 596 40 22

<<< Praca Katarzyny Przezwańskiej - w ramach zeszłorocznej edycji Warszawy w budowie artystka przemalowała łącznik pomiędzy sklepem Emilia a MSN-em.

Anna Barlik, Lech Maślankiewicz i Dominik Robak to trójka młodych warszawskich artystów. W swojej twórczości inspirują się konstrukcjami miasta, jego maszynerią i kolejnymi historycznymi warstwami. Traktują miasto jako żyjący twór, jako formę do dalszego przekształcania. Artyści do prac pokazywanych w Galerii V2 użyli znalezionych na miejscu, porzuconych przez dawnych mieszkańców kamienicy na Mokotowskiej 73 przedmiotów.

Czas: od 20.08
Miejsce: Warszawa, 5-10-15, Galeria V2, ul. Mokotowska 73

<<< praca Anny Barlik, barlik.blogspot.com

W zapowiedzi wystawy w Galerii Leto czytamy: "Niezaspokojona żądza dogłębnego spenetrowania podświadomości, popycha naukowców do konstruowania coraz to bardziej niebezpiecznych maszyn. Posuwamy się coraz to dalej i dalej… Istnieje obawa, że zostaniemy pozbawieni tego co najbardziej intymne, osobiste. 
- W przyszłości będziemy mogli śledzić za pomocą maszyny sny człowieka i czytać w jego pamięci nawet wspomnienia, które zatarły się w jego świadomości" – mówi prof. Jack Galliant. Ale czy warto? I czy jesteśmy na to gotowi?
Zaproszeni do wystawy artyści dzielą się co prawda swoją tajemnicą, lecz unikają komentarza. Na pytanie >>Dlaczego?<< Nie mówią wprost, unikają wyjaśnień. Może by i warto wniknąć w ich mózg i poznać odpowiedź. Po co się trudzić nad zrozumieniem, wystarczy wrzucić monetę i wydruk gotowy. Tyle że tym samym, stracimy to niepokojące uczucie, równe jedynie zawrotom głowy nad przepaścią".

Artyści: Bartek Buczek, Daria Malicka, Emmanuelle Pidoux, Jonathon Rosen, Łukasz Surowiec, Iv Toshain, Aleksandra Waliszewska, Aleksandra Urban.

Czas: 26.08-18.09
Miejsce: Warszawa, Galeria Leto, ul. Hoża 9c
www.leto.pl

<<< Aleksandra Waliszewska, bez tytułu 2010, technika mieszana, karton, 25x30 cm

Projekt wystawienniczy Kilkanaście koanów na (nie)istnienie składa się ze ściennej instalacji złożonej z 15 lightboxów, ścieżki dźwiękowej oraz neonu. Leitmotivem wystawy jest słynny japoński koan: "Pokaż swoją twarz przed urodzeniem". Zadaniem każdego z artystów zaproszonych do wzięcia udziału w projekcie była próba zmierzenia się i zinterpretowania wspomnianego koanu, czego efektem i wizualną materializacją są fotografie, które zostaną zaprezentowane w formie małych lightboxów. Podświetlane fotografie będą tworzyć rodzaj ściennej instalacji, której ma także towarzyszyć tekst koanu pokazany w formie neonu.
Projekt wystawy nie stanowi refleksji nad myślą Wschodu, lecz odwołuje się do problematyki kryzysu podmiotowości i tożsamości reprezentowanych w kulturze Zachodu przez wizerunek persony. Interpretacja koanu ma więc stanowić próbę odnalezienia naszego "obrazu" albo też jego absolutnej substancji poza tym, co doczesne i przejściowe, poza narodzinami i poza śmiercią. Równocześnie celem ekspozycji jest próba zredefiniowania współczesnego dzieła sztuki jako struktury o podobnie rozmytych i procesualnych konturach jak figura tożsamości oraz podmiotu. Stąd też płynie porównanie współczesnego dzieła do koanu - konstrukcji, która choć korzysta z zastanych pojęć i gramatyki, w istocie odwołuje się do tego, co werbalnie i językowo jest niemal niekomunikowalne.

Czas: 27.08-3.10
Miejsce: Katowice, Galeria BWA, Al. W. Korfantego 6
www.bwa.katowice.pl



<<< Piotr Kurka, Pokaż swoją twarz przed urodzeniem

Na zaprezentowanych w bramie stołecznego lokalu 5-10-15 fotografiach wyzwolona kura domowa rozprawi się z mitami na temat kobiecości. Niektóre fotografie balansują na granicy rzeczywistości, mają surrealny styl, ale mówią o pewnych stereotypach na temat kobiecości, manipulacji, oddaniu, miłości, poświęceniu, dotykają problemu wykluczenia – opowiada o wystawie autorka fotografii Aneta Nowicka. Fascynuje mnie oddanie kobiet i ich siła w pokonywaniu różnych trudów życia codziennego – dodaje. Jej projekty pokazują kobiety w różnych rolach, również religijnych lub jako bohaterki fantastycznych opowieści – niekiedy z życia wziętych.
Aneta Nowicka w 2005 roku wykonała zdjęcia do projektu Artura Żmijewskiego Powtórzenie. Fotografie Nowickiej towarzyszyły wideo artysty na Biennale w Wenecji. W 2007 artystka ukończyła warszawskie Laboratorium Reportażu. Jej praca dyplomowa Uzdrowisko, wykonana pod opieką merytoryczną Tadeusza Rolkego i Macieja Skawińskiego, dotyczyła kobiet pracujących w kopalniach w mieście górniczym, które kiedyś było uzdrowiskiem. Seria fotografii Kopalnia kobiet będzie zaprezentowana na festiwalu Praw Człowieka Watch DOGS.

Czas: od 23.08
Miejsce: Warszawa, Galeria Wystaw Gołe, 5-10-15, Mokotowska 73
wystawgole.blogspot.com

Katarzyna Przezwańska, znana ze swoich „malarskich interwencji” w przestrzeni miejskiej, przemalowuje Park Bródnowski. Choć zmiany są drobne, to dzięki intensywnym kolorom przykuwają wzrok. Artystka niebieską farbą obmalowuje dookoła studzienkę kanalizacyjną albo farbą pomarańczową zaznacza kępę trawy, która nieoczekiwanie wyrosła w szczelinie chodnika. Po tej miejskiej mozaice wędrują spacerowicze, matki z wózkami, psy. Przybrudzenie jednak wpisuje się w zamysł projektu – chodzi o zaszczepienie malarstwa w tkankę miejską.
Praca Przezwańskiej stanowi preludium do nowej odsłony Parku Rzeźby, która nastąpi już we wrześniu. Park Rzeźby na Bródnie to przedsięwzięcie długofalowe, testujące współczesną formułę „rzeźby społecznej” i rzeźby w przestrzeni publicznej w ogóle. Jego inicjatorem jest artysta Paweł Althamer, który zaprosił do współpracy władze Dzielnicy Targówek i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Obok Raju Althamera, kuli z prętów zbrojeniowych Moniki Sosnowskiej, Przewróconego domku herbacianego z ekspresem do kawy Rirkrita Tiravaniji staną kolejne obiekty.

Czas: od 12.08
Miejsce: Warszawa, Park Bródnowski
www.artmuseum.pl

<<< Katarzyna Przezwańska, Malarskie interwencje w Parku Bródnowskim

Sztuka konceptualna, krytyczna, abstrakcyjna, zaangażowana społecznie, wideo art., performens - sztuka współczesna bywa trudna. Każdemu zdarza się nie rozumieć intencji artystów. Dlatego też z pomocą przychodzi Karolina Breguła, założycielka internetowego Biura Tłumaczeń Sztuki, wraz z grupą tłumaczy składająca się z ludzi pracujących w obrębie kultury oraz miłośników sztuki, niezwiązanych z nią zawodowo.
Tłumacze sugerują interpretacje często odbiegające od tych proponowanych przez autorów i kuratorów prac. W ten sposób przedstawiają każde dzieło sztuki jako nieukończoną formę, która, otwarta na różne interpretacje, zaprasza odbiorcę do współtworzenia znaczeń. Niechęć do współczesnej sztuki często spowodowana jest strachem przed zrozumieniem jej inaczej niż należy. Poprzez niestandardowe interpretacje, których nie wstydzą się często znani i szanowani tłumacze, projekt ma podważyć popularne myślenie, iż każde dzieło ma tylko jedno prawidłowe znaczenie – opowiada o projekcie jego pomysłodawczyni.
Choć Biuro działa od niedawna już teraz można tam znaleźć ciekawe interpretacje znanych prac. Jedno z pierwszych nadesłanych pytań dotyczyło pracy Ever is over All Pipilotti Rist.
Biuro tłumaczeń jest pracą dyplomową Karoliny Breguły, którą zrealizowała ona pod kierunkiem prof. Józefa Robakowskiego na PWSTiF w Łodzi.

www.biurotlumaczen.art.pl




<<< Pipilotti Rist, Ever is over all

Wystawa Luce e Movimento (Światło i Ruch) podejmuje problem ruchu, światła i przestrzeni. Jest wystawą-hołdem dla sztuki kinetycznej, będącej ostatnio znów w centrum zainteresowania i reinterpretacji nowego pokolenia artystów i odbiorców. Jest też hołdem dla wielkich osobowości świata sztuki drugiej połowy XX wieku: Madame Denise René , Carlosa Cruz-Dieza, Jesusa Rafaela Soto, dzięki którym sztuka kinetyczna zmieniła nie tylko nasze myślenie, ale również otaczającą nas przestrzeń prywatną i publiczną.
Chronologiczną ramę wystawy w Palazzo Donà budują dwa filmy – László Moholy-Nagy'ego Ein Lichtspiel schwarz weiss grau z 1930 roku oraz praca polskiego, awangardowego artysty Józefa Robakowskiego Attention: Light! z 2004 roku. Przestrzeń wystawy miedzy wspomnianymi filmami wypełniają prace między innymi: Marthy Boto, Carlosa Cruz-Dieza, Wernera Graeffa, Julio Le Parca, Horacio Garcia Rossiego, Jesusa Rafaela Soto, z przełomu lat 50-tych i 60-tych.
Wystawa towarzyszy weneckiemu biennale architektury.

Czas: 26.08-16.10
Miejsce: Wenecja, Palazzo Dona, Plac San Popolo
www.signum.art.pl

<<< Carlos Cruz-Diez, Chromosaturation 1965-2010

Fantastical Aspects of Socialist Architecture to wystawa dokumentująca badania studentów Wydziału Architektury Temple University z Filadelfii. Uczestnicy projektu zastanawiają się, w jaki sposób ideologia socjalizmu oraz jej pozostałości, które są obecne we współczesnej formie duchowości, wpływają na kształt architektury danego regionu. Studenci podczas badań zebrali szeroki wachlarz przykładów budynków architektury socjalistycznej z całego świata.
Przyczynkiem do poszukiwań było kampania prezydencka Baracka Obamy, w której przyszły przywódca deklarował, że jest socjalistą. Czy ma to jakiekolwiek znaczenie dla naszej przestrzeni publicznej? – pytają studenci z Filadelfii. Aby się tego dowiedzieć, uczestnicy badań stworzyli nowy projekt prezydenckiej posiadłości w Camp David. Wystawa jest rodzajem spekulacji: jaka byłaby Ameryka, gdyby kiedykolwiek opanowała ją ideologia socjalistyczna.

Czas: 17.08-10.09
Miejsce: Filadelfia, AIA's Center For Architecture, 1218 Arch Street
www.temple.edu/architecture/



<<< Plakat wystawy

Nie voyeuryzm i nie gender, nie homofobia i nie kolonializm, nie bezdomni i wykluczeni, nie meczety i nie synagogi. Przerwa. Przerwa na lato! – tak o leniwej wystawie w Zderzaku mówi jej kuratorka Marta Tarabuła. Mambo Spinoza, czyli rytmiczno – filozoficzny koktajl w sam raz na lato.
To doskonała okazja do zobaczenia obrazów i obiektów, filmów i fotografii, zestawionych tak, jak Spinoza budował swoje "propozycje" – krótkie zdania, w których dwa pojęcia są połączone jedną relacją logiczną, bez komentarza ze strony autora, co oczywiście otwiera pole do interpretacji.
Wystawę 7 lipca rozpoczeło 266 wejście na drzewo w wykonaniu Cecylii Malik. Teraz przyszła kolej na nową odsłonę - od 10 sierpnia wakacyjna propozycja Zderzaka prezentuje się w nowym obliczu. To skok w nieznane, bez asekuracji. Będzie można zobaczyć prace takich artystów jak: Monika Chlebek, Dawid Czycz, Ziemowit Kmieć, Cecylia Malik, Monika Szwed, Jarosław Modzelewski.

Czas: do 4.09
Miejsce: Kraków, Galeria Zderzak, Floriańska 3
www.zderzak.pl

 <<< Caute! Cecylia Malik - artystka i Łukasz Gazur - krytyk tańczą mambo na dachu Zderzaka

Najnowszy projekt Joanny Zastróżnej jest nawiązaniem i rozwinięciem poprzednich cykli takich jak Messenger, i Nr 3, które prezentowała w Małej Galerii ZPAF-CSW w Warszawie i potem w innych miejscach w latach 2000-2004. Jej prace zostały wtedy odebrane jako ciekawy, odświeżający eksperyment, w którym udało jej się połączyć manipulacje tworzywem fotograficznym z wykreowaniem rzeczywistości nie mieszczącej się w zdefiniowanej materialnej do końca formie. Tajemnicze postacie na wybujałych kolorem zdjęciach przenikały się metodą rentgenowskiego prześwietlenia z dziwnymi elementami oszczędnego tła, sceneria tych inscenizacji odwoływała się do własnej, nieskrępowanej wyobraźni.
"Wystawa Moje Małe Katastrofy, mająca wiele osobistych wątków, jest konsekwencją dotychczasowych poszukiwań artystki, otwiera nowe pola eksploracji w dalszych poszukiwaniach łączenia obrazu i gestu oraz nadaje tym poszukiwaniom własne indywidualne cechy wizualnego rozpoznania" - pisze kurator projektu Marek Grygiel.

Czas: 21.08-19.09
Miejsce: Warszawa, CSW, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl



<<< Joanna Zastróżna, Moje małe katastrofy

Projekt: Wyspa jest kolejną, czwartą już wystawą skierowaną przede wszystkim do młodszego odbiorcy. U podstaw projektu leży idea demokratyzacji sztuki, włączenia do dyskusji, pracy twórczej na równorzędnych prawach artystów i dzieci.
Motyw „wyspy” nie zawsze wiąże się z pięknym snem czy utopijną wizją idealnej przestrzeni. Marzenie o raju może łączyć się z pragnieniem zmiany, bycia w drodze, podróżą, chęcią zbudowania wehikułu magicznego przenoszącego w czasie i przestrzeni. Do takiej wizji odwołują się prace powstałe podczas warsztatów prowadzonych przez Joannę Rajkowską, która zachęciła dzieci polskie i mieszkańców bytomskiego ośrodka dla uchodźców (z Czeczeni, Gruzji i Rosji) do twórczej zmiany czarno-białych zdjęć Bytomia. Agata Biskup z Przemkiem Czepurko wspólnie z dziećmi stworzą plan i podczas warsztatów w ramach Wakacyjnej Świetlicy Sztuki wybudują na jego podstawie łódkę. Po zakończeniu wystawy łódka zostanie przycumowana do wysepki znajdującej się na bytomskim stawie, który przez laty pełnił rolę idyllicznego centrum rekreacyjnego miasta.
Zupełnie inna perspektywa pojawi się w pracy zrealizowanej wspólnie przez Marka Glinkowskiego, Piotra Wysockiego i Marcina Gokielego. Punktem wyjścia jest refleksja nad „wyspą” rozumianą jako obszar wykluczenia, gettyzacja dodatkowo podkreślona murami trudnymi do przekroczenia zarówno w sensie fizycznym, jak i mentalnym. Na wystawie zostaną zaprezentowane efekty kolejnych zajęć, podczas których kluczowym zagadnieniem stało się pytanie o możliwość przekroczenia tego, co wydaje się nieprzekraczalne.

Czas: 21.08-25.09
Miejsce: Bytom, CSW Kronika, Rynek 26
www.kronika.org.pl




<<< Warsztaty w bytomskim ośrodku dla uchodźców, fot. Agata Tecl

Wystawa Tropical Gothic / Tropikalny gotyk poddaje interpretacji tradycję europejskiej kultury i sztuki. Rozpatruje figurę Innego w klimacie dalekim od laboratoryjno-akademickiej wiwisekcji na egzotycznym ciele Innego. Stwarza osobliwą sytuację, w której oświecony, europejski obserwator spotyka się ze zjawiskami odbiegającymi od jego codziennej percepcji. Kolonialna mimikra ściera się z postawą świata zachodniego. Adam Latham, Brytyjczyk, od dawna interesował się kolonialną historia swojego kraju. Przeglądał archiwa ze zdjęciami, na których panowie i panie w bieli uśmiechali się otoczeni ciemnoskórą służbą, a mężczyźni w kapeluszach korkowych pozowali z upolowanym tygrysem. Latham w swoich precyzyjnych rysunkach wykorzystuje styl psychodelicznych plakatów, aby groteskowo skomentować kolonialną przeszłość. Często wprowadza tekst, który tworzy kolejny poziom odbioru.
Prace Adama Lathama to drobiazgowo wykonane akwarele, psychodeliczne, pełne ironii rysunki w stylistyce lokującej się między Celnikiem Rousseau a Robertem Crumbem.
Z kolei Alberto Tavares, urodzony na Wyspach Zielonego Przylądka, fascynuje się sztuką awangard europejskich. Tworzy kolaże w stylu pierwszych awangard, które wykorzystywały sztukę afrykańską. W ten sposób komentuje mechaniczną reprodukcję obrazów i wzorów z Afryki. Tavares z przedmiotów odzyskanych i papieru ściernego tworzy puzzle, z których widz może próbować ułożyć całość.

Czas: 20.08-19.09
Miejsce: Warszawa, CSW, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

Bez tytułu, czyli bez okazjonalnego doszukiwania się wspólnych wątków, prezentowane są prace artystów współpracujących z Fundacją Profile. Autorzy projektów pokazywanych w Fundacji w ciągu dwóch lat jej działalności udostępnili na rzecz obecnej prezentacji prace mało znane, po części jeszcze niepokazywane.
Po raz pierwszy prezentowane są zdjęcia Krzysztofa Wodiczki, dokumentujące jego wczesne projekcje z lat 80’. Nigdy dotąd nie były pokazywane rysunki Zbigniewa Libery wykonane na początku obecnej dekady. Instalacja Jarosława Kozłowskiego Maski była wystawiana tylko raz, przed czterema laty w Krakowie. Jedna z ostatnich prac Alicji Karskiej i Aleksandry Went – Miniatury miała jeden pokaz w Gdańsku. Prace Aleksandry Polisiewicz z serii Marionetki i sznury oraz instalacja Natalii Brandt Złote środki znane były jak dotąd tylko z prezentacji w Poznaniu.

Czas: do 15.09
Miejsce: Warszawa, Fundacja Profile, Hoża 41/22
www.fundacjaprofile.pl



<<< Zbigniew Libera, Bez tytułu (Antonin Artaud i Nam June Paik), 2000

Jeden Pies to wystawa o fotografii i historii ukazywanych z różnych perspektyw i czasów; o fotografii i historii, które przywoływane są z fragmentów wspomnień, a także o fotografii i historii uwolnionych od obowiązku obrazowania i tworzenia całościowych ciągów. To wystawa o fotografii, która jest śladem wrażliwości artysty i o historii, którą każdy z nich oswoił w inny sposób.
Autorką projektu jest bydgoska artystka Violka Kuś. Chciałabym – mówi artystka - pokazać okiem mojego pokolenia to, czym jest i jaką rolę spełniała fotografia w Polsce. W jakim stopniu sytuacja polityczna i relacje społeczne miały wpływ na kształtowanie się fotografii jako medium.
Wystawa prezentuje polską fotografię od makatki zakładowej, przez prasę PRL-u, podziemne wydawnictwa lat 80-tych, po instalację o charakterze artystycznym, czy komercyjnym. Pozwala dostrzec różnorodne role, jakie jej nadawano na przestrzeni lat: od propagandy, poprzez awangardę, sztukę konceptualną, zaangażowaną, aż po reklamę, nowy dokument, a także współczesny nadzór i inwigilację prowadzoną w celu zapewnienia nam bezpieczeństwa.
W wystawie udział biorą m.in.: Łódź Kaliska, Mateusz Pęk, Tomasz Dobiszewski, Katarzyna Zabłocka, Kinga Eliasz oraz siostry Aneta i Violeta Kuś.

Czas: 17.08-3.10
Miejsce: Bydgoszcz, Galeria BWA, Gdańska 20
www.galeriabwa.bydgoszcz.pl




<<< Mateusz Pęk, She

Warszawa jest miastem dziurawym, miastem szerokich prospektów i nieoczekiwanych wyrw w zabudowie. Kamienica na rogu placu Trzech Krzyży od lat czeka na rewitalizację, a zaraz obok 16-metrowy lokal Bęc Zmiany łączy funkcje galerii, sklepiku, punktu informacyjnego, a okazjonalnie bógwieczego. Właśnie tam, na jedynym skrawku przestrzeni, który przypomina klasyczny galeryjny white cube, czyli na suficie, zaplanowana została instalacja Jerzego Goliszewskiego komentująca architekturę hipergęstą, tymczasową, architekturę w wiecznym stanie przejściowym.
Blaszane dachy bazarowych straganów przeniesione w skali 1:5 przypominają ocean lekkich daszków, które do niedawna można było podziwiać z korony Stadionu X-lecia albo peronów stacji Stadion.
Oprócz instalacji w lokalu Bęc Zmiany na ulicy Mokotowskiej umieszczono także orginalny fragment spontanicznej architektury bazaru. Straganowa stała się kawałkiem architektury "w tranzycie" wymyślonej po to, by istnieć przez chwilę. Szybkość zmian w mieście przerasta jednak nawet tymczasowe obiekty. Mogą stać się bezużyteczne, zanim zostaną wybudowane, podobnie jak Tranzytowy stragan, który nie trafił na targowisko - nie zdążył. Jarmark Europa został właśnie zburzony z powodu realizacji budowy Stadionu Narodowego.
Tranzyt jest częścią projektu Synchronicity_3 poświęconego mikro przestrzeniom oraz sposobom, jakie mieszkańcy dużych miast wykorzystują, aby synchronizować swoje potrzeby z (nie)możliwościami stanu faktycznego. Niewielki lokal wynajmowany przez Bęc Zmianę w centrum Warszawy stanowi inspirację oraz wyzwanie dla zaproszonych do współpracy architektów, artystów i dizajnerów.

Czas: 13.08-30.09
Miejsce:Bęc Zmiana [instalacja], Mokotowska 65, 5-10-15 [obiekt], Mokotowska 73, Warszawa 
www.synchronicity.pl

Organizator: Fundacja Bęc Zmiana
Współpraca: 5-10-15

Projekt realizowany jest dzięki dotacji otrzymanej od Miasta Stołecznego Warszawy
  

<< Jerzy Goliszewski: Tranzyt, 2010 / www.jerzygoliszewski.com

Motywem przewodnim wystawy Hidden Histories – New Identities jest mit o Atlantydzie. W projekcie bierze udział dziesięciu artystów – Polskę reprezentuje Wilhelm Sasnal. Mit Atlantydy ma swój początek w dialogach Platona. Od tego czasu metafora idealnego państwa zyskiwała różne interpretacje, stawała się symbolem dla skrajnie odmiennych wizji państwa, reprezentowała to, co zostało bezpowrotnie utracone, ale też wskazywała ostateczny cel społecznych reform.
Artyści biorący udział w wystawie konfrontują się z filozoficznym i politycznym wymiarem mitu o Atlantydzie. Tytuł ekspozycji nie jest przypadkowy, każdy z nich, przyjmując osobistą perspektywę, odkrywa dotąd nierozpoznaną opowieść o Atlantydzie.
Wilhelm Sasnal prezentuje trzy swoje obrazy, które namalowane zostały w oparciu o własne bądź cudze zdjęcia. Artysta porusza w nich tematy z życia codziennego. Lejmotywem jego prac staje się konsumpcja, banalność i intymność, które zyskują rangę ikony.

Czas: do 27.09
Miejsce: Poczdam, Rohkunstbau, Schloss Marquardt, Hauptstraße 14
www.rohkuntbau.de





<<<< Wilhelm Sasnal, A bar, 2008

Prezentowane na wystawie zdjęcia stanowią subiektywną analizę słowa pustka. Dla Grażyny Brylewskiej pustka oznacza nie tyle brak lub niemożność, ale przede wszystkim przywołuje skojarzenia przedmiotów bez właściwości, przypadkowych i nietrwałych. Takie rozumienie pustki nawiązuje do filozofii buddyjskiej, w której nie tylko natura przedmiotów jest pusta, lecz także sama rzeczywistość okazuje się pustką. Temat - opowiada artystka - przyszedł do mnie sam. Zanotowałam słowa „O pustce" i przestałam o nim myśleć... Lecz potem zaczął wracać i uwierać...
Grażyna Brylewska ukończyła Wydział Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w Poznaniu. Brała udział w ponad 250 wystawach w kraju i zagranicą, kilkanaście z nich to wystawy indywidualne. Od 1997 roku współprowadzi z Galerię BB, była kuratorem wystaw m.in. w Galerii Zabo w Norymberdze i Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie.

Czas: do 5.09
Miejsce: Kraków, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, Konopnicka 26
www.manggha.krakow.pl



<<< Grażyna Brylewska, O pustce

W Lubljanie rozpoczął się projekt kuratorski Accretions, którego partnerem jest Muzeum Sztuki w Łodzi. Termin “accretions” odnosi się do “rizomatycznego” wzrostu i nawarstwiania się występujących w organizmach, które to procesy, jeśli przełożyć je w kontekst społeczny mogą sugerować ekspansywny przyrost. Twórcy projektu stają się kuratorami przestrzeni społecznej, wydarzenia czy wystawy jako żywego organizmu, który ewoluuje i przekształca się w czasie. Wydarzenie zawsze ma miejsce post-factum, tak więc wystawa jest zbiorem doświadczeń, ciał, przestrzeni i spojrzeń. Wspólne działania będą miały swój ciąg dalszy w jeszcze co najmniej w jednym miejscu – Muzeum Sztuki w Łodzi w 2011 r.
Artyści: Roman Dziadkiewicz, Hassan Khan, Sinisa Labrović, Shady el Noshakaty, Honza Zamojski
Kuratorzy: Angela Harutyunyan, Tevž Logar, Joanna Sokołowska

Czas: do 3.09
Miejsce: Ljubljana, Galerija Škuc, Stari trg 21
www.galerija.skuc-drustvo.si/skuc2.html

<<< Shady El Noshokaty, STAMMER. research audio-video performance

Celem wystawy Oh No, Not Sex And Death Again jest pokazanie zaskakującego ujęcia tematu erotyzmu i śmierci we współczesnej fotografii. Będzie to „zderzenie” najwybitniejszych fotografów świata z polskimi artystami, zupełnie za granicami Polski nieznanymi. Prapremierowy pokaz kolekcji Cezarego Pieczyńskiego pozwoli się zastanowić nad koniecznością kreowania wysokiej pozycji międzynarodowej polskich fotografów, którzy czekają w dalszym ciągu na odkrycie.

Czas: 13.08-29.08 oraz 31.08-24.10
Miejsce: Sopot, nowa siedziba PGS, Plac Zdrojowy 2

<<< Maurycy Gomulicki, Cream Pie

Już po raz trzeci w CSW Łaźnia prezentowane są prace artystów z Litwy. W tym roku kuratorzy wystawy postanowili odejść od dotychczasowej formuły – muzyka, fotografia - i poszerzyć spektrum zainteresowań. W ramach projektu pokazane zostaną prace Irmy Stanaitytė, Ugnius Gelgude, Aturasa Bumšteinas.
Projekt fotograficzny Dwa Irmy Stanaitytė to pytanie o to, co komu się podoba – o akceptowane rodzaje estetyk. Artystka w fotograficznej instalacji zestawia zdjęcia kompozycji tworzonych przez jej ojca w ich rodzinnym domu z light-boxami utrzymanymi w oszczędnej, modernistycznej formie obrazowania spod znaku „mniej znaczy więcej”. Obrazy pozornie od siebie odległe stawiają podobne pytanie o sens tworzenia, specyfikę „bycia artystą”. Projekt Irmy to wielowątkowa narracja stawiająca z jednej strony szereg pytań o sztukę, z drugiej zaś to opowieść o ojcu – jego artystycznej pasji kolekcjonowania.
Arturas Bumšteinas wykorzystuje wideo-performens do reinterpretacji klasycznych dzieł neoawangardy. W Sentences on Conceptual Art. (Instrumental version) artysta odtwarza muzykę z pracy Johna Baldessariego, który śpiewa słynny manifest sztuki konceptualnej Sentences on Conceptual Art Sol LeWitta. Bumšteinas w swoich pracach sięga po kanon sztuki neoawangardowej – przetwarza prace Baldessariego, Sole LeWitta, Josepha Beuysa, Stockhausena, Roberta Smithsona.
Fotografia jako funkcja pamięci to temat, którym zajmuje się Ugnius Gelguda. W swoich pracach często eksponuje detal, wykorzystuje błędy techniczne. Cykl polaroidowych fotografii Grawitacja nawiązuje do estetyki modowo, lifestylowych magazynów. W kadrach najważniejsze są gesty, ludzka mimika, klubowe gadżety. Tło często rozmywa się. Artysta niczym paparazzi podgląda klubowe życie.
Od 3 do 5 września w ramach wystawy będzie można też zobaczyć filmy Jonasa Mekasa wideo Vocabulary Lesson CORO Collective oraz akcję artystyczną Sauliusa Leonavičius.

Czas: 6.08-5.09
Miejsce: Gdańsk, CSW Łaźnia, Jaskółcza 1
www.laznia.pl

<<< Irmy Stanaitytė, Dwa

Wystawę tworzą nieostre fotograficzne portrety osób odwiedzających Miejsce Pamięci Auschwitz-Birkenau oraz zdjęcia obejmujące architekturę byłego nazistowskiego obozu. Zestawione są one z fragmentami rozmów Mikołaja Grynberga z odwiedzającymi Muzeum. Zdjęcia i rozmowy zaprezentowane zostaną w formie przestrzennej instalacji dźwiękowej.
Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau jest najczęściej odwiedzanym muzeum w Polsce. Wystawa Auschwitz - co ja tu robię?, dzięki sztuce rozmowy oraz fotografii, stwarza ramy do podjęcia otwartej dyskusji i zastanowienia się - dlaczego tam jeździmy, dlaczego ciągle odwiedzamy miejsce, które i tak nie da o sobie zapomnieć?
Mikołaj Grynberg jest z wykształcenia psychologiem, fotografią zajmuje się od 20 lat. Głównym tematem jego fotografii są emocje. Brał udział w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych, zarówno w kraju, jak i za granicą.

Czas: 06.08-26.09
Miejsce: Kraków, Galeria Pauza, Floriańska 18/5
www.galeriapauza.pl

<<< Mikołaj Grynberg, Auschwitz - co ja tu robię?

Wystawa Last Movie to kolejny, piąty dialog artystyczny w Gdańskiej Galerii Miejskiej. Tym razem do stworzenia wspólnego projektu zaproszeni zostali dwaj artyści, którzy doskonale znają swoje prace – Ozmo czyli Gionata Gesi z Mediolanu i Mariusz Waras z Trójmiasta. Obaj są artystami bardzo wszechstronnymi, poruszają się zarówno w środowisku street-artowym, rysują, malują, fotografują, w ostatnim czasie Waras wyszedł poza dwuwymiarowość swoich projektów i zajmuje się projektami quasi rzeźbiarskimi i architektonicznymi. Jednak najbardziej znani są jako twórcy muralesów, które można zobaczyć w różnych częściach świata. Ich prace są tak specyficzne w swoim wyrazie i technice, że z łatwością rozpoznają je ci, którzy mieli okazję spotkać się z ich twórczością. Ozmo i Waras specjalnie na wystawę w Gdańskiej Galerii Miejskiej 1 stworzyli na zewnętrznej ścianie kina Neptun ogromne malowidło. Stanowi ono połączenie motywu zdemontowanej maszyny autorstwa Warasa oraz cytatu „Sądu Ostatecznego” Michała Anioła wykonanego przez Ozmo. To bardzo wymowna scena, w której na miejscu sądzącego Chrystusa pojawia się maszynopodobna konstrukcja, przypominająca mechanizm gigantycznego zegara.

Czas: 7.08-17.09
Miejsce: Gdańsk, Gdańska Galeria Miejska 1, piwna 27/29
www.ggm.gda.pl



<<< Ozmo, mural na Gdańskiej Zaspie

Inspiracją dla projektu Rafała Piekarza jest obraz kontrolny telewizora. Artysta jako punkt wyjścia rozważań obrał klasyczny obraz firmy Philips opatrzony numerem PM5544 (klasyczny obraz kontrolny emitowany przez lata w polskiej telewizji publicznej). Projekt stanowi wielowymiarową analizę pojęć takich jak abstrakcja, czas czy przekaz. Działania wokół tego tematu artysta rozpoczął już w grudniu 2008 roku i kontynuował niemal do dnia otwarcia wystawy. Akcja trwała 20 miesięcy, przez 8 godzin dziennie, 7 dni w tygodniu. W tym czasie artysta, wykluczony prawie zupełnie z innych działań w zakresie sztuki, produkował monumentalny haft złożony z 48 modułów o łącznej powierzchni bliskiej 12 m2. Przetransponował na płótno wizerunek obrazu kontrolnego, posługując się prostą techniką – haftem krzyżykowym. Mulinowy krzyżyk w koncepcji Piekarza odpowiada jednemu pikselowi w wizerunku interpretowanym przez monitor komputera. Nudna i powtarzająca się czynność, która wymusza precyzję, podobnie jak mantra wprowadza artystę w permanentny stan bliski hipnozie. Jest on bodźcem do wglądu wewnątrz, do reminiscencji, która zawiesza osąd rzeczywistości.

Czas: 30.07-04.09
Miejsce: Kraków, Foto Medium Art, Karmelicka 28/12
foto-medium-art.com



<<< Rafał Piekarz, Sieci nadawcze

Body In the Library to projekt o wyjątkowym charakterze – kuratorzy z BWA Design zamierzają stworzyć bibliotekę galerii, która składałaby się z książek–podarunków od osób związanych ze środowiskiem artystycznym. Wymarzyliśmy sobie taki zbiór, który niekoniecznie powtarzałby schematy bibliotek sztuki, zawierających katalogi, monografie artystów i książki z zakresu teorii sztuki – mówi jeden z pomysłodawców projektu Kuba Wojnarowski. Księgozbiór ma przede wszystkim prezentować różnorodne źródła inspiracji przydatne w procesie tworzenia, pisania, kuratorowania, edukowania. Bezpośrednią inspiracją dla wrocławskiego przedsięwzięcia stała się biblioteka Marthy Rosler. Artystka zdecydowała się przekazać część swojego księgozbioru do użytku publicznego i tym samym ujawnić zasoby intelektualne, które wpłynęły na jej praktykę artystyczną. Zawartość biblioteki tworzą pozycje dotyczące historii sztuki, poezji, ale także science fiction, książki z dziedziny filozofii i teorii politycznej, czy też bajki dla dzieci i mapy.
Książki można wysyłać na adres galerii do końca września - wtedy też nastąpi otwarcie biblioteki. Przez dwa miesiące księgozbiór stanowić będzie rdzeń wystawy Body In the Library, podczas której zaproszeni artyści wykonają prace poświęcone książkom i czytaniu. Później księgozbiór trafi do archiwum BWA Design, żeby za chwilę powrócić w przestrzeń galerii, zajmując tam stałe miejsce.

Czas: do 30.09
Miejsce: Wrocław, BWA Design; Świdnicka 2-4
www.obieg.pl/ogłoszeniowy/18067



<<< Body in the library, grafika

Miasto Łódź to kolejna w Kordegardzie historia z cyklu „Pokój z widokiem”, ukazująca wybrane miasto widziane oczyma artystów. Widz zbliżający się do galerii dostrzeże w jej oknach piktogramy dłoni w rozmaitych gestach. Nie znając liter migowego alfabetu, może poczuć się zaintrygowany nieznanym przekazem, zachęcony do wejścia do galerii w poszukiwaniu rozwiązania zagadki. Litery tworzą napis: ŁÓDŹ. Autorem projektu jest Tomasz Matuszak.
Brzydko-romantyczną, fascynującą Łódź ukazuje praca Moniki Masłoń z 2006 roku zatytułowana Miasto — slideshow. Prezentowane na wystawie dzieła Artura Chrzanowskiego przedstawiają miasto w momencie zmiany, chaotycznej rewitalizacji, aspirowania do nowoczesnej metropolii. Praca Moniki Błażusiak, artystki wizualnej i zdolnej projektantki mody, ukazuje współczesną „odnowioną” Łódź. Autorka stworzyła portret Manufaktury, miejscowego centrum życia handlowo-towarzyskiego, w stylu konstruktywistyczno-abstrakcyjnym. Inna jej praca na wystawie to intrygujące tkaniny ze współczesnymi „widokami Łodzi” — projekt ten nawiązuje do włókienniczych tradycji miasta.
O niewygodnej historii miasta opowiada kompozycja ścienna Kamila Kuskowskiego pt. Antysemityzm wyparty. Przy jej tworzeniu artysta posiłkował się swoistym objet trouvé — napisami na murach o antysemickim wydźwięku. Znaleźć je można w różnych miastach Polski. W Łodzi antysemickie podteksty pojawiają się często w słownych walkach między kibicami Widzewa i ŁKS-u.
Natomiast praca Wszystko będzie dobrze Agnieszki Chojeckiej odwołuje się do tematu Łodzi jako miasta postprzemysłowego, czyni to jednak w sposób zaangażowany społecznie. Łódź to miasto kobiet - włókniarek/bezrobotnych, a także kobiet twórczych — artystek, którym ścieżki przetarła Katarzyna Kobro. Multimedialna instalacja Chojnackiej opowiada historie zawiedzionych, ale także tych pełnych marzeń i nadziei, pomimo trudów codzienności.

Czas: 30.07-26.09
Miejsce: Warszawa, Galeria Kordegarda, Gałczyńskiego 3
www.zacheta.art.pl



<<< Jakub Stępień HAKOBO, plakat wystawy

Mógłbym żyć w Afryce jest wystawą o dzikich czasach, kiedy palono zioła i odlatywano z Babilonu do ciepłych krajów. To propozycja odbycia wyprawy w egzotyczne (z dzisiejszej perspektywy) lata 80. Wtedy po gorącym sierpniu (porozumienia sierpniowe) nastąpił zimny grudzień 1981, do kin miał wejść Czas Apokalipsy, a na ulice wjechały wozy opancerzone. Młoda generacja do wyboru miała cyniczne robienie kariery w oficjalnych strukturach, opozycyjne podziemie lub abnegację. Z jednej strony otaczał ją propagandowy fałsz, z drugiej Radio Wolna Europa, „bibuła“, polityczne manifestacje i wystawy przykościelne. Brakowało powietrza, młodzi się dusili. Nastąpiła subkulturowa erupcja. Powstał trzeci obieg – muzyka nagrywana podczas koncertów krążyła na kopiowanych kasetach, powstawały fanziny, na murach pojawiły się wywrotowe graffiti, postawę manifestowano ubiorem, fryzurą. W sztuce nastał powrót do ekspresji, prymitywnych kształtów i skojarzeń, sięgano po śmieci i odpadki popkultury, stosowano kolaż i szablony. Wernisaże wystaw, które organizowano w prywatnych lub „przejętych“ miejscach, zamieniały się w spontaniczne, improwizowane happeningi, połączone z hulanką, koncertami.
Wystawa wzięła swój tytuł z filmu o postpunkowej, reggaeowej grupie Izrael, nakręconego przez młodego Holendra, Jacquesa de Koninga, który pod koniec trwania stanu wojennego wylądował w Polsce i rozmawiając z członkami zespołu, próbował zrozumieć, co tu się dzieje. Wystawa prezentuje różne artystyczne formy reakcji na rzeczywistość lat 80. Wyrażały się one w anarchicznym sprzeciwie wobec zakleszczonego systemu, w bezpośredniej, mocnej i bezpretensjonalnej komunikacji. Polegały na szukaniu alternatywnej ekonomii (samoorganizacji, DIY, kopiowaniu, wymianie). Charakterystyczne dla ówczesnych form ekspresji było bezkompromisowe zaangażowanie, ale też poszukiwanie dystansu i ucieczki. Na wystawie zobaczymy prace między innymi Mirosława Bałki, Marka Sobczyka, Jarosława Modzelewskiego, Zbigniewa Libery, Włodzimierza Pawlaka czy Józefa Robakowskiego.

Czas: 24.07-20.09
Miejsce: Warszawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Pańska 3
www.artmuseum.pl


<<< Włodzimierz Pawlak, Adolf Hitler, 1988, olej na płótnie

Zbudowane ze słomy, trzciny, pokryte dranicami, gontem, dachówką oraz układane w misterne wzory, będące ewenementem w skali kraju – to niektóre z dachów, jakie można będzie zobaczyć na tej wystawie. Celem autorki jest pokazanie różnorodności kształtów i wielobarwności materiałów stosowanych do budowy dachów i zwrócenie uwagi na tę niewidoczną na co dzień konstrukcję.
Na ponad 40 planszach można będzie obejrzeć istniejące i już nieistniejące dachy, pokazane zostaną ich zabytkowe elementy, makiety więźb dachowych, materiały pokryciowe, różne rodzaje dachówek oraz dachówczarka służącą do ich wyrobu. Niektóre z pokazywanych obiektów mają bardzo ciekawą historię, na przykład dach w Górkach z napisem GOTT MIT UNS („Bóg z nami”). Zaraz po II wojnie światowej polskie władze kazały go rozebrać, jednak właściciela nie było stać na nowe pokrycie dachowe więc zdecydował się zamalować napis. Po zmianie ustroju (po 1989 r.) dach odzyskał swój dawny wygląd. Niestety często się zdarza, że nowi właściciele domów podczas kapitalnych remontów wymieniają cały dach – w ten sposób z krajobrazu kulturowego znikł, rozebrany w 2006 r., dach domu z Winowa z napisem „Joh. Dussa.1955”. Piękny dach, ułożony w misterny wzór, z budynku w Opolu przy ulicy Prószkowskiej miał spotkać podobny los, jednak właściciel zdecydował się w końcu przełożyć go, używając takiego samego typu dachówki i układając taki sam wzór. Pokazywane na wystawie dachy są dowodem na to, że rzemiosło na Śląsku stało zawsze na wysokim poziomie.
Czas: 23.07-26.09
Miejsce: Wrocław, Muzeum Etnograficzne, Traugutta 111/113
www.muzeumetnograficzne.pl


<<< Dom we wsi Narok na opolszczyźnie

Złożona z 350 szuflad instalacja amerykańskiej artystki Jany Napoli to świadectwo katastrofy, jaka nawiedziła 5 lat temu Nowy Orlean. 29 sierpnia 2005 r. przez miasto przeszedł huragan Katrina, który zabił 1836 osób i zmusił do opuszczenia swoich domów 1,3 miliona ludzi. Pochodząca z Nowego Orleanu artystka wróciła tam zaraz po tym wydarzeniu, a to, co zobaczyła skłoniło ją do upamiętnienia tragedii mieszkańców i ich miasta. Zebrała kilkaset szuflad porozrzucanych po ulicach, zatopionych w błocie i szlamie i wykonała z nich instalację będącą pomnikiem ofiar katastrofy. Jak tłumaczy autorka: „szuflady są puste i pełne jednocześnie – nie ma w nich dawnej zawartości np. bielizny, sztućców, listów miłosnych, ale są wypełnione pamięcią o czasie i miejscu. Instalacji towarzyszy filmowa dokumentacja zawierająca m.in. przejmujące wypowiedzi tych, których żywioł zmusił do porzucenia swoich domów, którym zabrał najbliższych. Wystawa jest częścią większego projektu, który realizować będą we Wrocławiu animatorzy kultury z Ya/Ya (Young Aspirations Young Artists) z Nowego Orleanu.

Czas: 14.07-5.09
Miejsce: Wrocław, Muzeum Narodowe, Plac Powstańców Warszawy 5
www.mnwr.art.pl

<<< Jana Napoli, Floodwall

Projekt preMedytacje jest cyklem wystaw prezentowanych w różnych ośrodkach sztuki w Polsce i za granicą w latach 2010-2011, realizowanych przez Katedrę Działań Przestrzennych Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Każda z wystaw w założeniu ma przedstawiać odmienne prace tych samych artystów-pedagogów. Podczas bielskiej wystawy pt. Gesty zostaną zaprezentowane dzieła „trzech pokoleń” poznańskiej Katedry według klucza: profesor prowadzący pracownię, asystent oraz wybrany student. Powstałe prace – jako integralne części przestrzeni, wchodzące z nią w interakcje – będą nawiązywać swoją formą do tytułu bielskiej wystawy.
W Katedrze Działań Przestrzennych, działającej na Wydziale Rzeźby i Działań Przestrzennych od 2004 roku, studenci realizują odmienne założenia związane z postawą twórczą prowadzących poszczególne jej pracownie. Mają tam miejsce wielorakie aktywności: od typowo rzeźbiarskich, poprzez instalacje, nowe media, po działania performerskie.
Artyści: Janusz Bałdyga, Andrzej Banachowicz, Jan Berdyszak, Marcin Berdyszak, Sławomir Brzoska, Jacek Jagielski, Kazimierz Raba; asystenci: Jarosław Bogucki, Tomasz Drewicz, Rafał Górczyński, Paweł Kiełpiński, Dawid Szafrański; studenci: Ewa Grajnert-Hałupka, Łukasz Gruszczyński, Agnieszka Kobyłecka Gizela Mickiewicz, Dorota Piekarczyk, Justyna Pyrzyńska, Alicja Rabenda, Łukasz Trusewicz, Joanna Wójcik.

Czas: 8.07-12.09
Miejsce: Bielsko Biała, Galeria Biała, ul. 3 Maja 11
www.biala.free.art.pl

<<< Agnieszka Kobyłecka, Woda

Na wystawę Minimum Maximum składają się prace trzech artystów: Stanisława Dróżdża – czołowego polskiego przedstawiciela poezji konkretnej oraz Carla Andre i Roberta Barry’ego – twórców sztuki minimalistycznej i konceptualnej. Tytuł wystawy zaczerpnięty został z pracy Dróżdża Optimum. Artysta pokazuje w niej, jak graficzne zestawienie słów o przeciwstawnych znaczeniach, zaciera różnicę pomiędzy nimi. 
Wystawa jest doskonałą okazją do zapoznania się z najważniejszymi pracami polskiego artysty, do których należą m.in.: Zapomnienie, Niepewność-wahanie-pewność, Życie i śmierć, Samotność, Algebra przyimków, czy Permutacje. Równocześnie tekstualne prace Carla Andre oraz slajdy Roberta Barry’ego pozwalają umieścić twórczość Dróżdża w szerszym kontekście. Każdy z prezentowanych podczas wystawy artystów w inny sposób bada relację pomiędzy sensem słowa, jego materialnym obrazem oraz przestrzenią, w której ono istnieje. Robert Barry – jak sam mówi – redukuje wartość informacyjną słowa, zastępując ją emocjonalnym, intelektualnym i estetycznym do niego podejściem. Z kolei dla Carla Andre słowa – ich znaczenie, kształt i dźwięk – stają się podobne do obiektów i rzeźb. Prace Dróżdża natomiast koncentrują się na uchwyceniu momentu, w którym słowo przestaje wskazywać na swoje znaczenie, lecz staje się obrazem lub częścią przestrzennego układu.

Czas: do 4.09
Miejsce: Berlin, Żak | Branicka, Lindenstrasse 34-35 
www.zak-branicka.org

<<< Stanisław Dróżdż, Bez tytułu (Teksty numeryczne)

Habana Libre jest pierwszą tak dużą i indywidualną ekspozycją prac Artura Żmijewskiego w Szwecji. Główne wydarzenie tej wystawy stanowi światowa premiera nowego projektu filmowego artysty. Film Habana Libre został nakręcony w tym roku na Kubie. Premierze towarzyszą także filmy Moi sąsiedzi oraz Marsz żywych. Pierwszy z nich opowiada o trudnych relacjach pomiędzy Izraelczykami i Palestyńczykami. Artysta nakręcił go zimą 2008/2009 w czasie zaostrzenia konfliktu w Strefie Gazy.
„Te dwa filmy nabrały nowego sensu w związku z ostatnimi wydarzeniami, które miały miejsce na Flotylli Pokoju” – mówi kurator Martin Schibli. W Kalmar Konstmuseum będzie można także zobaczyć pracę Powtórzenie. Film ten stanowi rekonstrukcję kontrowersyjnego eksperymentu psychologicznego Philipa Zimbardo. Jego uczestnicy zostali zamknięci w stworzonym na potrzeby projektu więzieniu, gdzie podzielono ich na dwie grupy – więźniów i strażników. 

Czas: do 5.09
Miejsce: Szwecja, Kalmar, Kalmar Konstmuseum, Stadsparken
www.kalmarkonstmuseum.se

<<< Artur Żmijewski, Habana Libre, kadr z filmu, 2010, dzięki uprzejmości artysty, Galerie Peter Kilchmann, Zurich oraz Fundacji Galerii Foksal, Warszawa

Na ile współczesne praktyki artystyczne – polegające m.in. na przetwarzaniu znaczeń i obrazów – związane są z aktualnymi przemianami kapitalizmu? Jakie ekonomie reprezentują i projektują artyści, czy mają one potencjał zerwania z dominującymi modelami produkcji? Punktem wyjścia dla wystawy Robotnicy opuszczają miejsca pracy są współczesne przemiany pracy i produkcji, które wiążą się z globalnym rozwojem społeczeństwa informacyjnego, sektora usług i ekonomii opartej na wiedzy. Praca wkracza w obszary, od których kiedyś była oddzielana: czasu wolnego, rozrywki, doznań estetycznych, społecznego zaangażowania, politycznej akcji czy zajęć domowych. Produktywność wykorzystuje tzw. „masowy” lub „ogólny intelekt”, do którego należą wspólne wszystkim choć indywidualnie zróżnicowane, zdolności takie jak: posługiwanie się językiem, myślenie, widzenie obrazów, odczuwanie.
Na wystawie będzie można zobaczyć prace m.in.: Josepha Beuys’a, Rafała Bujnowskiego, Romana Dziadkiewicza, Miklósa Erhardta, Artura Żmijewskiego. Wprowadzeniem do wystawy będzie cykl wykładów przygotowany we współpracy z Klubem Krytyki Politycznej w Łodzi.

Czas: 6.07-5.09
Miejsce: Łódź, Muzeum Sztuki, ms, Więckowskiego 36
www.msl.org.pl

<<< Piotr Jaros, Made in China

Galeria Interview to letnie przedsięwzięcie Katarzyny Wyrozębskiej w ramach projektu Bangkok! – przestrzeń wystawowa na terenie warszawskiego Centrum Działań Twórczych 1500m2 Do Wynajęcia. Galeria będzie miała lekką formułę. Zaproszeni artyści będą pokazywali swój dorobek i opowiadali jak powstawały ich kolejne prace. Poza spotkaniami zapraszamy na planowane wykłady, debaty i mniej formalne spotkania. Na początek swoje nowe prace pokaże IXI Colorze, który opowie także o dotychczasowych działaniach. Po IXI Colorze w galerii zaprezentuje się Rafał Czajka.

Czas: od 1.07
Miejsce: Warszawa, 1500m2 Do Wynajęcia, ul. Solec 18/20
www.miastobangkok. pl
www.rafalczajka.com
www.keepitroll.blogspot.com

<<< Rafał Czajka, Bon Voyage, olej na płótnie

Roman Opałka (ur. 1931) jest wybitnym artystą konceptualnym, mistrzem palety monochromatycznej i twórcą nowych głębi w przestrzeni całości i jedności dzieła. Mistyka, rytm oraz niuanse odcieni szarości i bieli, wraz z głosem wypowiadającym sekwencje liczb oraz fotograficznymi portretami artysty, składają się na serię, którą artysta rozpoczął 45 lat temu. Jest to jego najsłynniejsze, kontynuowane od 1965 roku, dzieło znane, jako Opałka 1965/1-∞.
Artysta rozpoczął tę serię, wypełniając czarne tło szeregiem białych liczb, następnie kontynuował serię na szarym tle, które od 1972 roku jest stopniowo rozjaśniane wraz z równolegle postępującym rozbieleniem rzędów cyfr. Proces narastania szeregu liczb, które stopniowo zanikają na białym polu obrazowym w wyniku braku kontrastu, zapisywany jest także zapomocą nagranego głosu artysty.
Postępujący proces narastania liczb (artysta przekroczył obecnie pułap 5590000) oraz postępujący proces rozbielenia płócien można zaobserwować podczas wystawy w Art Stations, stając w sercu słynnego Oktogonu Romana Opałki. 

Czas: do 12.09
Miejsce: Poznań, Art Stations Foundation, ul. Półwiejska 42
www.artstationsfoundation5050.com

<<< Roman Opałka, zdjęcie z archiwum artysty

Mobilne centrum kultury KontenerART funkcjonować będzie w Poznaniu do października 2010 roku. Przez cały czas działania KontenerART jest miejscem działania pracowni artystycznych, nową przestrzenią klubową, miejscem inicjatyw ekologicznych oraz działań promujących ideę zrównoważonego rozwoju. Poza ustalonym programem, do współpracy zaproszeni są animatorzy kultury i twórcy, którzy chcieliby zrealizować w KontenerART swoje projekty.
W półrocznym planie wydarzeń znalazły się m.in. koncerty Tzadik Festival, festiwal Perkusyjne Rytmy Świata – Korzenie Rytmu; konkurs architektoniczny na mobilne centrum sztuki współczesnej, kontynuacja projektu We are the FLUX Containers, oraz liczne koncerty organizowane przez klub Dragon.
W bogatym programie wydarzeń wyróżnia się cykl działań pro-ekologicznych All Eco Act organizowany przez Fundację All For Planet, łączący ekologię z muzyką i z designem. Od sierpnia realizowane będą warsztaty związane z eco-designem.
Wychodząc naprzeciw wakacyjnym nastrojom, infrastruktura KontenerART wzbogacona została o miejską plażę. Leżaki, hamaki, drewniane siedziska i kolorowe parasole to atrybuty, dzięki którym KontenerART zaistniał na mapie letnich atrakcji Poznania. Organizatorzy zadbali też o ciekawe wnętrze, w którym, w myśl eco-designu, wiele zużytych przedmiotów dostało nową funkcję (np. bar został zbudowany ze zużytych opon).

Czas: do października
Miejsce: Poznań – Chwaliszewo
www.kontenerart.pl

<<< fot. materiały kontenterart

Wystawa Roberta Morrisa – amerykańskiego rzeźbiarza i performera – w Muzeum Sztuki w Łodzi jest pierwszym indywidualnym pokazem prac tego artysty. Obejmuje ona okres od lat 60. ubiegłego wieku aż po dzieła realizowane współcześnie. Znajdziemy na niej zarówno filmy, instalacje, obiekty i rysunki artysty. Wystawa nie jest typową retrospektywą, ale – jak mówią jej kuratorzy – tworzy „przestrzenny esej”. Jedną z kluczowych prac pokazywanych na wystawie będzie instalacja Hearing z 1972 roku: w przestrzeni zamienionej na pokój przesłuchań spotykają się XX wieczni myśliciele, pisarze i artyści tacy jak Michel Foucault, Ludwik Wittgenstein, Marcel Duchamp, Jorge Luis Borgesa czy Claude Levi-Strauss. Morris z fragmentów ich tekstów tworzy wielogłosowy dialog o kondycji współczesnej kultury. Specjalnie na tę wystawę obok budynku ms2 powstaje najnowsza instalacja Labirynt – artysta od lat 70. tworzy kolejne wersje tej pracy. Stanowi ona przestrzenną konstrukcje o strukturze labiryntu. Specjalnie na potrzeby łódzkiego projektu Morris użyje innego niż dotychczas materiału – granit i sklejkę zamieni na drut ogrodzeniowy. 
W ramach wystawy odbędą się również warsztaty z udziałem Joanny Szymajdy – wybitnej specjalistki z zakresu tańca współczesnego, a także członków Stowarzyszenie Teatralnego Chorea. Na październik planowana jest także sesja poświęcona twórczości Morrisa.
Wystawie towarzyszy trzytomowe wydawnictwo. Tom pierwszy, który ukazał się w dniu otwarcia wystawy, zawiera przetłumaczone po raz pierwszy na język polski najważniejsze teksty Roberta Morrisa.

Czas: do 24.10
Miejsce: Łódź, ms2, ul. Ogrodowa 19
www.msl.org.pl

<<< Robert Morris, Wisconsin, 1969, film, dzięki uprzejmości artysty oraz Sonnabend Gallery, NYC (c) 2010 Robert Morris / Artists Rights Society (ARS), New York

Mniej znaczy więcej” (ang. "less is more”) to, głoszone przez Miesa Ven der Rohe hasło programowe światowego modernizmu w architekturze. Sformułowanie to stało się podstawą racjonalnego funkcjonalizmu, który potępił wszelki ornament, uznając go za zbrodnię. Co złego widzieli w nadmiarze artyści i myśliciele związani z modernizmem? Jakie znaczenie ma eksces, który miał być wypleniony? Jaki zbiorowy sen ukryty jest za tym gestem? Czy chodzi po prostu o racjonalnie skonstruowaną utopię, która umożliwi zbudowanie dobrego i szczęśliwego społeczeństwa? Czy chaos i nadmiar stanowią zagrożenie?
Zgromadzone na wystawie More Is More prace w różny sposób odnoszą się do tworzenia osobistej przestrzeni. Oskar Dawicki ukazuje monstrualny wymiar akumulacji podobnych do siebie przedmiotów; analogiczny gest widzimy w pracy Jordi Colomer’a, który dodatkowo podkreśla podział pomiędzy sferą publiczną i, coraz bardziej odcinającą się od niej, przestrzenią prywatną. John Bock w swoim teatralnym wideo ukazuje nam przerysowaną postać, której życiowe terytorium powstało w wyniku groteskowego nagromadzenia. W pracach Hansa Schabusa i Costy Vece widzimy osoby zmuszone do ucieczki z przeładowanych przestrzeni. Merzbow z kolei pozwala odbiorcy doświadczyć w niezwykłym hałasie zgromadzonych dźwięków stanu bliskiego medytacji, powszechnie kojarzonej raczej z wyciszeniem niż ogłuszeniem. Zbudowana przez Gregora Schneidera, pusta i pozornie zwykła sala wystawiennicza, wskutek ledwie zauważalnej interwencji artysty, zdaje się wciągać i zarazem wypychać widza na zewnątrz.

Czas: do 24.10
Miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, ul. Wały gen. Sikorskiego 19
www.csw.torun.pl

<<< John Bock, Palms, wideo 50', 2007, dzięki uprzejmości artysty

Inspiracjami do wystawy Za ladą (Over the Counter) były iluzje, utopie, kreatywność i utrata nadziei, związane z nie tak odległą sytuacją ekonomiczną w Europie Środkowej, a aktualności przydał jej zapoczątkowany w roku 2008 kryzys gospodarki globalnej, który może być odebrany w naszym regionie także jako negatywna oznaka procesu kapitalizacji. Wystawa przedstawia artystyczne praktyki, które były reakcją na warunki społeczno-ekonomiczne ostatnich kilku dekad. Projekt udowadnia, że wschodnia Europa to nie są po prostu wschodnie rubieże Unii Europejskiej, tylko terytorium, na którym przetrwanie i prosperita przybierają zupełnie inny kształt niż w świecie zachodnim. W wystawie biorą udział m.in. Łukasz Skąpski, Anna Molska oraz współpracujący z warszawskim MSN Dan Perjovschi.

Czas: do 19.09
Miejsce: Budapeszt, Műcsarnok – 1146 Budapest, Dózsa György út 3 | www.mucsarnok.hu

<<< Uriel Orlow, Remnants of the Future, 2010, kadr z wideo, 20’ 30” © Blancpain Art Contemporain, Geneva and Campagne Première, Berlin

Warszawskie CSW uchylało się, jak dotąd, od prezentacji fotografii stricte reportażowej, realizowanej częściej na konkretne zamówienie niż pod wpływem naturalnego impulsu twórczego. Okazją do zrobienia wyjątku są zbliżające obchody 30-lecia wydarzeń sierpniowych. Prezentowany w CSW Erazm Ciołek porzucił wcześniejszą, czytelnie umiejscowioną rolę fotografa prasowego (CAF, PAP, Polityka) na rzecz bezinteresownego zaangażowania (szczególnie od 1980) w nieprzewidywalne procesy społeczne i polityczne.
Erazm Ciołek znalazł się w pamiętnych dniach sierpnia 1980 w Stoczni Gdańskiej, w centrum wydarzeń, które w stopniu przechodzącym wszelkie wyobrażenie wpłynęły na zmianę obrazu Polski i świata. Nie można przy tym pominąć faktu, że indywidualny wybór Ciołka wpisał się w szereg jawnych i konspiracyjnych inicjatyw struktur „Solidarności”, których społeczny i ideowy wyraz trudno byłoby sobie wyobrazić bez fotografii tego artysty wypełniających publikacje Oficyny Wydawniczej NOWA, Tygodnika Mazowsze czy Przeglądu Wiadomości Agencyjnych.

Czas: 26.06-12.09
Miejsce: Warszawa, CSW, Galeria 1, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

<<< Erazm Ciołek: Interwencja milicji podczas demonstracji KPN, Warszawa, 3 lipca 1989

Maja Wolna, graficzka współpracująca z Feminoteką, otrzymała złoty medal w kategorii plakatów społecznych podczas tegorocznego 22. Międzynarodowego Biennale Plakatu. Zwycięski plakat traktuje o problemach kobiet w islamie. Odsłona 7 jest fragmentem serii 15 plakatów pod wspólnym tytułem: Spoza zasłony. Cykl jest próbą spojrzenia na kobietę w islamie w 15 odsłonach.
Międzynarodowe Biennale Plakatu to prestiżowy i jeden z najbardziej znanych na świecie festiwali poświęconych plakatowi, organizowany od 1966 roku. Zgłoszone prace ocenianie są w czterech kategoriach: plakat kulturalny, plakat reklamowy, plakat społeczny i Złoty Debiut. Wystawa laureatów potrwa przez kolejne trzy miesiące. Zwycięskie plakaty wybrane zostały przez międzynarodowe jury, w skład którego wchodzą wybitni autorzy współczesnej sztuki projektowania graficznego: Cao Fang (Chiny), Alejandro Magallanes (Meksyk), Finn Nygaard (Dania), Marian Oslislo (Polska), Gunter Rambow (Niemcy) i Monika Zawadzka (Polska).
Większość wydarzeń Biennale zlokalizowana jest w Muzeum Plakatu.

Miejsce: Warszawa, Muzeum Plakatu w Wilanowie, ul. St. Kostki Potockiego 10/16
www.postermuseum.pl

<<< Maja Wolny, Odsłona 7 z cyklu Spoza zasłony

Wystawa Ars Homo Erotica opowiada o sztuce związanej z pożądaniem i miłością do tej samej płci. Jest to motyw zanurzony głęboko w tradycji kultury, ale projekt nawiązuje do aktualnej polityki praw mniejszości. Łączy mity i historię sztuki z teraźniejszością i debatami nad kondycją demokracji. Odnosi się do filozofii erotyzmu jako doświadczenia prowadzącego do humanistycznych idei afirmujących radość życia i seksu, nawet w obliczu represji.
Wystawa jest propozycją innego spojrzenia na historię kultury, kolekcję muzeum i sztukę Europy Środkowo-Wschodniej. Dzieła wybrane ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie oraz prace specjalnie zaproszonych artystek i artystów współczesnych ukazują przekrój przez historię kultury – od antyku do współczesności – z punktu widzenia homoerotycznej wyobraźni. „Homoerotyka” traktowana jest jako jakość estetyczna i erotyczna obecna w przedstawieniu wizualnym. Kryterium selekcji nie jest więc orientacja artysty lub artystki, ale temat lub kontekst dzieła.
Wystawa dzieli się na kilka części. Homoerotyczny klasycyzm to galeria klasycznych i klasycystycznych aktów oraz portretów męskich przypominających antycznych bogów i bohaterów, z którymi związane są homoseksualne mity i historie. Akt męski przedstawia różne formuły zmysłowego aktu męskiego, od XIX-wiecznych studiów akademickich i malarstwa realistycznego po współczesną sztukę gejowską. Święty Sebastian to sekcja poświęcona największej homoerotycznej ikonie chrześcijaństwa i jej wcieleniom, od renesansowego malarstwa po sztukę wideo. Imaginarium lesbijskie jest kolekcją obrazów innej kobiecości w całej historii sztuki. Prezentujemy continuum kobiecego homoerotyzmu, które istnieje w kulturze wizualnej od Safony na antycznych wazach po współczesne portrety lesbijskich par. Transgender to sekcja wystawy i pojęcie dotyczące wyobrażeń tożsamości, które są pomiędzy płciami, przekraczając normatywny binarny system płciowy. Sztuka prowadzi od mitycznej androgynii do nowoczesnych maskarad i polityki podważania płci. Archiwum prezentuje polskie plakaty reklamujące słynne dzieła znanych homoseksualnych reżyserów, dramaturgów i artystów. Kurator: Paweł Leszkowicz

Czas: do 5.09
Miejsce: Warszawa, Muzeum Narodowe, Aleje Jerozolimskie 3
www.mnw.art.pl

<<< Yasen Zgurovski, Rose Vector Illustration, 2008; grafika komputerowa; 100 x 120 cm; własność prywatna

Nowa ekspozycja prac z Kolekcji CSW przedstawiona zostanie w całkowicie nowej postaci i układzie, bliższa bowiem będzie formule wystawy zbiorowej obejmującej kilka wybranych zagadnień niż kompleksowemu przeglądowi zbiorów. Po pięciu poprzednich prezentacjach kolekcji nie jest już konieczne udowadnianie, że CSW posiada pokaźny zbiór prac, warto natomiast wydobyć potencjał nowych treści, które w nim tkwią. Zaprezentowane zostanie również wiele prac nie pokazywanych w ostatnich latach. Emblematem ekspozycji są dwie prace Martina Creeda: neony Rzeczy i Uczucia, a zagadnienie emocji będzie w tej ekspozycji motywem wiodącym. Emocje są niedocenianym, choć naszym zdaniem bardzo ważnym czynnikiem poznawczym współczesnej sztuki, który chcemy ujawnić z całą ich bezpośredniością. Określenie „narracje” w odróżnieniu od określenia „zbiory’, użytego w poprzedniej edycji Kolekcji CSW, akcentuje nowy wybór prac i narracje zawarte w dziewięciu wyodrębnionych przestrzeniach ekspozycji. Podkreślenie poznawczych funkcji uczuć jest jedną z idei tego pokazu. Otwarciu wystawy towarzyszy pokaz filmu Romana Opałki w Galerii Laboratorium.

Czas: 22.06-31.12
Miejsce: Warszawa, CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

<<< Witalij Komar, Aleksander Melamid, Wybór społeczeństwa. Najbardziej pożądany i najmniej pożądany, 2001, olej na płótnie

Wystawa zbudowana została wokół zdania - hasła Ryszarda Grzyba: "Będzie lepiej i coraz lepiej", ma za zadanie wyzwolić w odbiorcy pozytywne emocje. W ogromnej części sięga do dzieł artystów tworzących w nurcie sztuki krytycznej. Tych twórców, którzy w swych działaniach komentują otaczającą nas rzeczywistość, nas samych, i co szczególne, pokazują, że warto szukać dobrych rozwiązań, ulepszać swoje życie. Wystawa gromadzi też i takie prace, które nie tylko nawołują do "bycia lepszym", ale też i te które pokazują "dobre wyjścia ze złych sytuacji'", czy wreszcie inne spojrzenie na rzeczy powszechnie postrzegane w jednoznaczny, często zafałszowany sposób. W zdaniu Ryszarda Grzyba, jest nie tyle konstatacja co raczej zaklinanie, by świat był lepszy. I tym tropem idzie większość prac zgromadzonych na wystawie.
Artyści: Paweł Althamer, Wojtek Bąkowski, Marcin Berdyszak, Wojtek Doroszuk, Edward Dwurnik, Izabela Gustowska, Ela Jabłońska, Zuzanna Janin, Paweł Jarodzki, Zofia Kulik, Jarosław Kozakiewicz, Agata Michowska, Jarosław Modzelewski, Dorota Podlaska, Józef Robakowski, Julita Wójcik
Kuratorka wystawy: Małgorzata Jackiewicz-Garniec

Czas: 17.06-5.09
Miejsce: Olsztyn, BWA, Al. 0Piłsudskiego 38
www.bwa.olsztyn.pl

<<<  Julita Wójcik, Пусть всегда  будеть солнце, 2004

Olsztyn – Dortmund. Dwa Ogrody to trzyletni cykl działań, odbywający się równolegle w dwóch miastach, w Olsztynie i w Dortmundzie, polegający na rewitalizacji zaniedbanego fragmentu przestrzeni publicznej.
W 2008 roku pół hektara zarośli położonych w pobliżu centrum miasta, nad jeziorem Długim, stało się Ogrodem - nową przestrzenią otwartą dla wszystkich. Rewitalizacja polega na połączeniu w jednym miejscu działań artystycznych, rolniczych i ogrodniczych.
W tym samym czasie Dortmundzie została wygospodarowana przestrzeń na podobnych zasadach. Animatorzy olsztyńscy nawiązali współpracę ze stowarzyszeniem Labor für sensorische Annehmlichkeiten. Wspólnym celem jest ożywienie miejsca poprzez współpracę osób zamieszkujących okolicę. Każdego roku działania podejmowane w ogrodzie odnoszą się do jednego z trzech tematów: Śmierć w roku 2008, Życie w roku 2009, w roku 2010 - Przyszłość.
Do połowy czerwca trwają w ogrodzie prace polegające na przekształceniu go w samowystarczalny organizm. Teren ma być dziki, ale jednocześnie dostępny. W czerwcu i lipcu odbywać się będą warsztaty plastyczne dla dzieci oraz rzeźbiarskie dla bezdomnych, którzy nocowali w tej części Olsztyna. Potem powstanie m.in. instalacja Dżungla, odbędą się 3 performanse, wystawy, festiwal Bez prądu – Olsztyn na wyjeździe.

Czas: czerwiec-wrzesień 2010
Miejsce: Olsztyn, ogród znajduje się przy ulicy Leśnej, pomiędzy jeziorem Długim a byłą jednostką wojskową
www.ogrodolsztyn.pl

Podwórko Sztuki to zaniedbane miejsce w centrum Lublina, na którym powstaną prace artystyczne. Projekt zakłada przekształcenie tego miejsca w jedną, ale różnorodną przestrzeń działań wizualnych w formie: murali, graffiti, billboardów i realizacji przestrzennych.
Inicjatorem akcji jest Galeria Biała. W wyniku remontu Centrum Kultury, w którego ramach pracuje galeria, nastąpiło przeniesienie części instytucji do innego miejsca. Jest nim budynek, przy ulicy Narutowicza 32, w którym przez kilkadziesiąt lat był Dom Dziecka. Cały teren, oprócz budynków, obejmuje: opuszczoną piętrową oficynę, budynki gospodarcze, teren zielony, drogi dojazdowe, bramy, oraz mur i ściany domów na granicy posesji. Miejsce, w którym galeria będzie przebywać przez 2 najbliższe lata, ma stać się czymś w rodzaju publicznej agory, na której będą się ścierać wyobrażenia o sztuce z tym, co jest zastanym kontekstem społecznym: zarówno w sensie zamieszkiwania okolicznych kamienic, miejsc pracy jak i funkcjonowania mieszkańców w centrum miasta. Obecnie już po wejściu na teren posesji przy ulicy Narutowicza 32 w Lublinie można zobaczyć: realizację Jadwigi Sawickiej Zapomnij, umieszczoną na 3 balkonach i mural grupy Twożywo Cywilizacja śmierci - barbarzyństwo życia. Ale to dopiero początek przeobrażeń tego miejsca.

Czas: do grudnia 2010
Miejsce: Lublin, ul. Narutowicza 32
www.biala.free.art.pl

<<< Jadwiga Sawicka, Zapomnij

Grzegorz Klaman, artysta, aktywista i pedagog, jedna z najważniejszych postaci niezależnych ruchów artystycznych od początku lat 80. jest w ostatnich latach głęboko zaangażowany w zagadnienie materializacji pamięci oraz sposoby, za których pomocą zajmujemy się historią. Jego aktywność w tym polu to w ostatnich latach zdarzenia i performance – takie jak zaproszenie sobowtóra Lecha Wałęsy do dawnego warsztatu pracy lidera Solidarności, uruchomienie Subiektywnej Linii Autobusowej, która jest polifonią długo niesłyszanych głosów stoczniowców - jak i działania z istniejącymi obiektami.
Tego lata Instytut Sztuki Wyspa prezentuje nowe, nieznane w Polsce prace Grzegorza Klamana, które wydają się otwierać nowy rozdział w jego twórczości. Wystawa w Wyspie to pierwsza od 12 lat indywidualna wystawa artysty w Gdańsku. W Rzeczach politycznych eksploruje napięcie pomiędzy problematyką przedmiotu, który materializuje historię i naszą pojedynczością a życiem zbiorowym, przestrzenią i jej ekonomią polityczną. Najbardziej charakterystyczne cechy nowego projektu Klamana to ruch i zaburzenie percepcji. Patrzymy na ciała w bezwładzie, ciała w popłochu. Kamera jest zawsze w ruchu, przenosząca pęd samochodu lub pośpiech biegnącego z kamerą. Przestrzenie do przesady wyidealizowane – jak przestrzeń uniwersyteckiego kampusu na Florydzie czy do szczętu zdegradowane - jak zrujnowany budynek biura projektów w stoczni to dziwne scenografie ciał i rzeczy politycznych. Ruch towarzyszy także instalacjom, w których dynamika figury lub obrazu buduje napięcie pomiędzy ciałem reprezentowanym, ciałem widza i przestrzenią. Pomiędzy patrzeniem i złudzeniem.
Wystawie towarzyszy książka Grzegorz Klaman pod redakcją Krzysztofa Gutfrańskiego oraz z tekstami i wywiadami autorstwa Kuby Szredera, Waldemara Baraniewskiego, Romana Dziadkiewicza, Dietera Roelstratete, Hadas Maor, Gabrieli Salgado, Artura Żmijewskiego i Łukasza Gorczycy, Krzysztofa Gutfranskiego, Kamili Wielebskiej oraz Anety Szyłak. Projekt graficzny - Tomasz Bersz.
Kuratorka: Hadas Maor

Czas: 5.06-30.09
Miejsce: Gdańsk, IS Wyspa, ul. Doki 1/145B
www.wyspa.art.pl

Za pomocą instytucjonalnego narzędzia jakim jest muzeum, uczymy się zapamiętywać, konstruować historyczne kanony ale i doskonalić się w sztuce zapominania. Rzeczy, jak i towarzyszące im narracje, znajdują swe miejsce w lub poza historią, przetasowane za pomocą ekspozycyjnych roszad, peregrynacji pomiędzy salą wystawienniczą a magazynem, czy też siły uwikłania w mechanizmy legitymizacji władzy i prestiżu.
Wystawa Vedo Cose Che Non Si Sono (Widzę rzeczy, których nie ma) stanowi zwięzłą opowieść o muzeum oraz jego kompulsywnej, ale i kapryśnej potrzebie akumulowania przedmiotów, za sprawą której instytucja staje się maszyną do konstruowania oraz redagowania historii sztuki, jak i historii powszechnej w ogóle.
Prezentowane na wystawie prace odnoszą się do procesu przełamywania oficjalnie funkcjonujących narracji historycznych, jak i metod kreowania własnych, prywatnych biografii. Artyści świadomi muzealnych strategii, dokonują manipulacji na języku i pamięci, wskazując na to co i jak ma zostać zapamiętane – niezależnie od tego czy będzie to powszechnie obowiązująca retoryka „narodu wybranego” (Uklański) czy osobiste mitologie (Bąkowski, z którego to pracy – będącej dla artysty „pomnikiem” dedykowanym rozmowie z przyjacielem – wystawa zaczerpnęła swój tytuł).
Ekspozycja złożona jest głównie z prac znajdujących się w kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie – jednej z najmłodszych instytucji sztuki w Europie (powołanej do życia w 2005 roku). W jego działalność, kiedy muzeum nie posiada jeszcze własnego budynku, wpisany jest m. in. aktywny udział w produkcji nowych prac artystycznych odnoszących się do lokalnego kontekstu, transformacji polityczno-społecznych, jak i aktywny udział w przepisywaniu historii sztuki najnowszej, gdzie swoje miejsce w międzynarodowym kanonie odnajdują zapomniani czy pominięci twórcy z Europy Środkowo-Wschodniej. Otwarcie wystawy w Polskim Instytucie w Rzymie, wystawy stanowiącej próbkę powyższych instytucjonalnych strategii, zbiega się w czasie z zainaugurowaniem działalności MAXXI - Narodowego Muzeum Sztuki XXI Wieku. Jest tym samym „przypisem” do międzynarodowej debaty na temat przyszłości i powinności muzeów publicznych.
artyści: Wojciech Bąkowski, Tania Bruguera, Oskar Dawicki, Aneta Grzeszykowska, Sanja Iveković , Deimantas Narkevičius, Agnieszka Polska, Katerina Šedá, Piotr Uklański
Kuratorzy: Sebastian Cichocki i Ana Janevski (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie)

Czas: 25.05-6.09
Miejsce: Włochy, Rzym, Instytut Polski, Via Vittoria Colonna 1
www.artmuseum.pl

Grupa artystyczna używająca też nazwy Supergrupa Azorro, powstała w 2001 roku. Azorro tworzy głównie filmy wideo. Dowcipne działania grupy stanowią swoistą przeciwwagę dla egzystencjalnej powagi sztuki krytycznej poprzedniej dekady; nie są one jednak pozbawione głębszych treści, zawierają dozę ironii określanej jako "lekki krytycyzm". Głównym tematem podejmowanym przez Azorro jest artystyczny światek galerii, wystaw, kuratorów i marszandów. Materią swych działań czynią samą sztukę. Jak pisze Magdalena Ujma: "Członkom Azorro udało się bycie artystami bez tworzenia sztuki". W ich filmach przewija się problem roli artysty w społeczeństwie, stawianych przed nim oczekiwań, mitów i stereotypów z nim związanych. Z drugiej strony podejmują też kwestię funkcjonowania dzieła sztuki i jego odbioru. Ich działania opierają się na ironii i humorze. Ważną figurą jest tu również groteska - próba przedstawienia rzeczywistości, jednak w przerysowanej, absurdalnej formie, wyolbrzymiającej istniejące problemy. Ważnym, często powracającym w pracach grupy problemem jest awangardowy paradygmat oryginalności i nowości w sztuce.
Projekt zakłada najobszerniejszą jak dotąd prezentację dorobku grupy Azorro, bazującą na koncepcji wystawy retrospektywnej. Tytuł i formuła pokazu zdradzają jednak ironiczne podejście do tematu samej retrospektywy. Na wystawę składać się będzie prezentacja wybranych filmów oraz archiwum złożonego z obiektów, rysunków i dokumentacji w różnej formie, stanowiących ważny element warsztatu pracy artystów wideo. Wybór materiałów na ekspozycję będzie próbą nowego spojrzenia na działalność grupy, która weszła już do oficjalnego kanonu sztuki i jest znana w Polsce i za granicą. Wystawa podejmie też próbę reinterpretacji twórczości grupy Azorro, kładąc szczególny nacisk na wybrane wątki obecne w ich sztuce czy też koncentrując się na prezentacji mniej znanych filmów z dorobku artystów. Azorro pokazuje nam świat na opak, w krzywym zwierciadle, świat pogrążony w absurdzie. Członkowie grupy w żartobliwy sposób pytają - czy artyście wszystko wolno, czy sztuka się skończyła, czy wszystko już było?

Czas: 22.05-26.09
Miejsce: Toruń, CSW Znaki Czasu, ul. Wały gen. Sikorskiego 19
www.csw.torun.pl

Nowa ekspozycja prac z Kolekcji CSW przedstawiona zostanie w całkowicie nowej postaci i układzie, bliższa bowiem będzie formule wystawy zbiorowej obejmującej kilka wybranych zagadnień niż kompleksowemu przeglądowi zbiorów. Po pięciu poprzednich prezentacjach kolekcji nie jest już konieczne udowadnianie, że CSW posiada pokaźny zbiór prac, warto natomiast wydobyć potencjał nowych treści, które w nim tkwią. Zaprezentowane zostanie również wiele prac nie pokazywanych w ostatnich latach.
Emblematem ekspozycji są dwie prace Martina Creeda: neony Rzeczy i Uczucia, a zagadnienie emocji będzie w tej ekspozycji motywem wiodącym. Emocje są niedocenianym, choć naszym zdaniem bardzo ważnym czynnikiem poznawczym współczesnej sztuki, który chcemy ujawnić z całą ich bezpośredniością. Określenie „narracje” w odróżnieniu od określenia „zbiory’, użytego w poprzedniej edycji Kolekcji CSW, akcentuje nowy wybór prac i narracje zawarte w dziewięciu wyodrębnionych przestrzeniach ekspozycji. Podkreślenie poznawczych funkcji uczuć jest jedną z idei tego pokazu. 
Otwarciu wystawy towarzyszy pokaz filmu Romana Opałki w Galerii Laboratorium

Czas: 21.06, godz. 20, 22.06-31.12
Miejsce: Warszawa, CSW, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

ARTour 2016 to projekt warsztatów skierowany do dzieci i młodzieży skazanych na życie w dzielnicach miasta Gdańsk, szczególnie zaniedbanych zarówno pod względem urbanistycznym, jak i społecznym - Dolny Wrzeszcz, Przymorze i Nowy Port. Osoby te pochodzą ze środowisk zagrożonych niedostosowaniem społecznym: uzależnienie od substancji psychoaktywnych, bezrobocie, przerwanie procesu edukacyjnego, używanie przemocy słownej i fizycznej, bezdomność, bezradność życiowa etc. Brak możliwości konstruktywnego zagospodarowania wolnego czasu przez dzieci i młodzież jest źródłem wielu dysfunkcji poznawczo - emocjonalnych i postaw antyspołecznych. Energia, którą należałoby skanalizować w sposób gwarantujący prawidłowy rozwój psychospołeczny, zostaje częstokroć wyładowana w postaci agresji. 
Dodatkowy problem stanowi brak aktywności społecznej i dbałości mieszkańców powyższych dzielnic o swoje otoczenie. Poprzez działalność kulturalną, skierowaną do członków społeczności lokalnej i przez nich współtworzoną, można dokonać dzieła integracji i aktywizacji jego przedstawicieli.
ARTour 2016 stanowi formę edukacyjną, która poprzez naukę i zabawę jest w stanie wpłynąć pozytywnie na ten stan rzeczy.  Warsztaty będą prowadzone w przestrzeniach instytucji kultury Gdańska. Ukazane zostaną wydarzenia artystyczne,artyści i osoby, które ukształtowały strukturę kulturalną miasta. Będzie to swojego rodzaju podróż w czasie i przestrzeni, gdzie można poznać artystów i wydarzenia artystyczne, które nadają kształt i niepowtarzalne znaczenie w otaczającym nas obecnie świecie kultury w Gdańsku.
Prowadzący warsztaty:
Hanna Lubert-Miodek- prowadzącą warsztat socjoterapeutyczny,
Magdalena Rudnicka - prowadzącą warsztat socjoterapeutyczny,
"Mikołaj" Robert Jurkowski - prowadzącym warsztat intermedialny,
Sylwester Gałuszka - prowadzącym warsztat multimedialny,

Czas: kwiecień-grudzień 2010
Miejsce: Gdańsk
www.kolonia-artystow.pl

<<< warsztaty, kwieceń 2010

1 maja ruszają dwa flagowe projekty Wyspy na Lato 2010 autorstwa Grzegorza Klamana: Subiektywna linia autobusowa oraz Warsztat pracy Lecha Wałęsy. Subiektywna Linia Autobusowa rusza w trasę w tym dniu dwukrotnie: o 11 i o 14. O godz. 12 startuje Warsztat Pracy. Linia kursuje  dwa razy dziennie od 1 maja do 12 września.
Doradzamy wczesne rezerwacje, ze względu na wielkie zainteresowanie projektem.
Subiektywna Linia Autobusowa to projekt, w którym dawni pracownicy Stoczni Gdańskiej oprowadzają po swoim miejscu pracy, jego gospodarczej, politycznej a przede wszystkim osobistej, subiektywnej historii. Za każdym razem 33 pasażerów rusza w podróż historycznym "ogórkiem".
Teraz Linia będzie nie tylko zatrzymywać się przy dawnym warsztacie pracy Lecha Wałęsy, ale także umożliwiać jego zwiedzanie. Warsztat można także zwiedzać wchodząc pieszo bramą historyczną. Grzegorz Klaman inicjuje jego zwiedzanie jako propozycję zbadania napięcia pomiędzy "autentycznością" muzeum in-situ a potrzebą upamiętnienia miejsc historii politycznej poprzez materializację, "urzeczowienie" historii.
Aby wziąć udział w tych wydarzeniach trzeba zadzwonić i zarezerwować miejsce w autobusie pod numerem Instytutu Sztuki Wyspa 583204446.

Czas: 1.05-12.09
www.wyspa.art.pl

<<< fot. Michał Szlaga www.szlaga.blogspot.com

The Knot jest mobilną platformą dla działań i prezentacji artystycznych, która w 2010 roku odwiedzi Berlin (kwiecień, maj), Warszawę (czerwiec, lipiec) i Bukareszt (październik). W każdym z trzech miast zatrzyma się na kilka tygodni, „stacjonując” w różnych obszarach przestrzeni publicznej oferować będzie nowe miejsce do spotkań, eksperymentów i wymiany. Realną podstawą projektu jest specjalnie zaprojektowana konstrukcja o strukturze, która łatwo dopasowuje się do różnych miejskich sytuacji, łatwo daje się rozbudować i transportować. Stworzona przez biuro architektoniczne raumlabor Berlin jednostka odpowiada potrzebom programowym projektu The Knot, spełniając wiele funkcji: jest miejscem warsztatów produkcyjnych, kuchnią, kawiarnią, laboratorium, salą szkolną, sceną, akademikiem, dyskoteką i jednocześnie przestrzenią wystawienniczą i archiwum.
Projekt czerpie inspiracje z aglomeracji miejskich Berlina, Warszawy i Bukaresztu, nawiązuje także do innych miast, z których pochodzą lub w których mieszkają uczestnicy projektu. The Knot jest żywym organizmem, zintegrowanym z rytmem danego miasta. Jednocześnie staje się przeszkodą zakłócającą codzienne zwyczaje i rytuały, autonomiczną strefą eksperymentalną. The Knot prowokuje i zadowala publiczność za pomocą przedmiotów, przedstawień, instalacji, akcji, badań, imprez, dyskusji, spotkań, warsztatów, kolacji i innych wydarzeń mających miejsce wewnątrz platformy i na zewnątrz.
The KNOT realizowany jest dzięki dotacji otrzymanej z Unii Europejskiej w ramach Promised City, wspólnego projektu Instytutu Goethego i Instytutu Polskiego w Berlinie, wspieranego przez m.st Warszawa.

Czas i miejsce: Berlin , Kulturforum 28.–30.04, Mariannenplatz 2–16.05, Tempelhof 17–30.05;  Warszawa 17.06 - 15.07, Bukareszt 9-31.10 | www.knotland.net

<<< The KNOT, szkic do projektu

HGW: Hakobo Graphic World to monograficzna wystawa twórczości grafika i projektanta Jakuba Hakobo Stępnia, która zostanie zaprezentowana równocześnie we Wrocławiu,  oraz w Warszawie. Wystawa rozpoczyna tegoroczną edycję międzynarodowego festiwalu OUT OF STH we Wrocławiu, oraz serię pokazów zaplanowanych na ten rok przez Bęc Zmianę pozwalających warszawskiej publiczności oglądać odpryski wystaw prezentowanych w innych miastach kraju.

Wystawa HGW: Hakobo Graphic World prezentuje zarówno minimalistyczne, czarno białe, mocne znaki graficzne, jak i bajecznie kolorowe plakaty Hakobo, którego dokonania znane są lepiej zagranicą niż w Polsce.  Jakub Stępień wypracował charakterystyczny i rozpoznawalny styl w plakacie, rozbudowanych systemach identyfikacji wizualnej, jak i projektach ubioru. Absolwent łódzkiej ASP od 10 lat eksploruje motywy wywodzące się z estetyki szablonu i streetowej kultury skatowskiej, eksperymentuje z fontami, czytelnością i podważaniem utartych w projektowaniu graficznym chwytów. Wystawie towarzyszy wydawnictwo poświęcone projektom Jakuba Stępnia - wydany w limitowanej serii album HGW: Hakobo Graphic World. 



Jakub Stępień aka Hakobo (1976) – absolwent łódzkiej ASP, należy do czołówki pokolenia młodych polskich projektantów. John Foster, autor albumu New Masters of Poster Design – Poster Design for the Next Century, zaliczył do grona 50 najlepszych plakacistów świata. Jego prace prezentowane były przez holenderski magazyn Items i francuski Etapes, specjalizujące się w publikacjach o grafice projektowej. Hakobo współpracuje z najważniejszymi instytucjami sztuki w Polsce tworząc dla nich plakaty i katalogi wystaw oraz współpracując przy aranżacji ekspozycji. Autor identyfikacji wizualnej m. in. Muzeum Sztuki w Łodzi, Festiwalu Dialogu Czterech Kultur oraz pierwszego w Polsce festiwal designu – Łódź Design 2007. www.hakobo.pl

czas: 09.04-22.05
otwarcia: 09.04, piątek, g. 19.00,
BWA Design, ul. Świdnicka 2-4, Wrocław

Bęc Zmiana, ul. Mokotowska 65, Warszawa

<< Jakub Hakobo Stępień, HGW, 2010

Najnowsza książka Piotra Bazylko i Krzysztofa Masiewicza 77 dzieł sztuki z historią. Opowiadania zebrane to efekt kolekcjonowania historii, a nie obiektów sztuki. 77 dzieł sztuki z historią jest książką zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę ze sztuką współczesną jak i tych, którzy chcieliby poznać unikalne historie zza kulis świata sztuki.

Gdzie i kiedy artystyczna niemoc dopadła Wilhelma Sasnala? Jak i dlaczego Zuzanna Janin przygotowywała się do walki z Przemysłwem Saletą? W jaki sposób Wojciech Fangor zarobił na swoje pierwsze mieszkanie? Który z klasyków polskiego malarstwa zatytułował jedną ze swoich prac Gówno trąbi na zakręcie? Przy okazji licytacji jakiej pracy poznali się autorzy tej książki Piotr Bazylko i Krzysztof Masiewicz?

Wśród autorów tekstów i omawianych artystów m.in. Magdalena Abakanowicz, Paweł Althamer, Edward Dwurnik, Wojciech Fangor, Wojciech Fibak, Tadeusz Kantor, Józef Robakowski, Wilhelm Sasnal, Andrzej Starmach, Leon Tarasewicz, Andrzej Wróblewski, Jakub Julian Ziółowski.

W dyskusji podczas premiery ksiąźki udział wezmą: Piotr Bazylko, Karol Radziszewski, Piotr Kosiewski.

Piotr Bazylko (1968) i Krzysztof Masiewicz (1969) - autorzy bloga poświęconego rynkowi sztuki współczesnej artbazaar.blogspot.com, oraz wydanego w 2008 roku przez FundacjÍ Bęc Zmiana oraz Korporację Ha!Art Przewodnika kolekcjonera sztuki najnowszej.

Karol Radziszewski (1980) - malarz, performer, publicysta. Założyciel, wydawca i naczelny magazynu DIK Fagazine. Mieszka i pracuje w Warszawie.

Piotr Kosiewski (1967) - historyk sztuki, krytyk. Stały współpracownik miesięcznika Znak i Kwartalnika Literackego Kresy. Współredaktor tomów zbiorowych m.in. Historycy polscy i ukraińscy wobec problemów XX wieku oraz Wojny bałkańskie.

Czas: 29.03.10, g. 19.00
miejsce: Kawiarnia Numery Litery
ul. Wilcza 26, Warszawa

P. Bazylko, K. Masiewicz: 77 dzieł sztuki z historią. Opowiadania zebrane
wydawca: 40 000 malarzy, Fundacja Bęc Zmiana
format: 11,7 x 16,5 cm, bogato ilustrowana
cena: 36 PLN

DZIKI MEBEL W BĘCU!
Bęc Zmiana, Mokotowska 65/7, Warszawa
do 15.03, pon-pią, godz. 11-19, oraz w weekendy i po zmroku przez szybę

Jeleń - regalik pochodzi z kolekcji firmowanej przez Mebleks Rafała Dominika. Twórca mówi o nim tak: Mebleks to taki projekt, jak źle by to nie brzmiało,  alternatywnego dizajnu, czy nawet nie dizajnu, tylko projektowania rzeczy,  które są abstrakcyjne i dziwne, ale w których siedzi potrzeba utylitarności.  poza tym chciałem stworzyć coś a la firmę, która sprzedaje rzeczy, których  nie ma (bo są tylko konceptem) i swoimi produktami stara się przebić  nadętość i sztywność współczesnego dizajnu. Ale oprócz tego wszystkiego, jest to oczywiście też okazja do żartów i zaskakiwania samego siebie wymyślaniem coraz to dziwniejszych rzeczy, nazw, itd.

Rafał Dominik - rocznik 1985. Autor i współautor takich inicjatyw twórczych jak: Mebleks, Fale Bałtyku (wraz z Ulą Niemirską), oraz projektów muzycznych Galaktic (disco polo) i Donkey Donk (techno). Stdiował malarstwo w pracowni Leona Tarasewicza na warszawskiej ASP. Mieszka w Warszawie.
Wywiad z Rafałem Dominikiem przeczytać można w nn6t#55 +TU

Więcej projektów Rafała +TU

Jeleń - regalik jest dostępny w sprzedaży. Info na miejscu (w lesie)

<< Rafał Dominik, Jeleń (Mebleks), fot. R. Dominik

Wyspa Synchronizacja - prezentowany przez Bęc Zmianę projekt Jakuba Szczęsnego unoszącej się na wodzie platformy do punktowego uzdatniania wody z Wisły zakwalifikował się do półfinału konkursu The Buckminster Fuller Challenge.

Konkurs ogłaszany co roku przez nowojorski The Buckminster Institute ma na celu wyłonienie i popularyzację projektu mogącego w przyszłości przyczynić się do rozwiązania najpoważniejszych problemów ludzkości.

Wszystkie projekty zakwalifikowane do półfinałów zostaną włączone do programu badawczego Instytutu, autorzy zwycięskiej koncepcji otrzymają grant w wysokości 100 000 dolarów na rozwój i realizację projektu. Ostateczne wyniki konkursu już w maju!

Tymczasem w Warszawie trwają już przygotowania do eksperymentalnej realizacji projektu. Urządzenie uzdatnia wodę tylko dzięki wysiłkowi chcących skorzystać z czystej wiślanej wody mieszkańców miasta - napędzane jest przez przyrządy gimnastyczne zamontowane na platformie.

*Projekt powstał w 2009 r. w ramach festiwalu Synchronicity 2, realizowanego dzięki dotacji otrzymanej od m.st. Warszawy. Opisywany jest szeroko w mediach zagranicznych, nie tylko zajmujących się architekturą i projektowaniem, ale także ekologią i odpowiedzialnym biznesem.

Kompletna lista projektów zakwalifikowanych do półfinału na: http://challenge.bfi.org/30_Semi_Finalists

 << Jakub Szczęsny, Wyspa.Synchronizacja, 2009

O Buckminster Fuller Challenge TU >

Salon na 2. piętrze Kroniki łączący funkcje sceny muzycznej, sali projekcyjnej, czytelni, chill-out roomu. Podlegająca najczęstszym zmianom część instytucji. Miejsce dyskusji, przestrzeń warsztatowa, czasem sala taneczna. Począwszy
od 2006, raz do roku zaproszony artysta projektuje nowy wy-gląd meeting roomu oraz proponuje temat przewodni zdarzeń  (w 2006 r. meeting room aranżował Grzegorz Sztwiertnia, w 2007 Hubert Czerepok, a w 2008 Michał Budny).
Tomasz Kowalski coraz śmielej realizuje prace, które mają charakter instalacji. Obiekty i obrazy układają się w narracyjne ciągi, historie o ektoplazmie, duchach i powidokach czy innych, mniej lub bardziej tajemniczych sprawach. Meeting room Tomasza Kowalskiego w Kronice odwołuje się do tradycji poźnomodernistycznej. Stanowić ma rodzaj scenografii do zapomnianego performance. Zapomniany performer nie ma nazwiska, jest zlepką złożoną ze wszystkich innych performerów z 60. i 70. z brodami i w swetrach.

Czas: do 31.12.2010
Miejsce: Bytom, Galeria Kronika, Rynek 26
www.kronika.org.pl

Przedstawiamy najnowsze książki wydane nakładem Bęc Zmiany:

CZYTANKI DLA ROBOTNIKÓW SZTUKI. ZESZYT 1
Tematem pierwszego Zeszytu Wolnego Uniwersytetu Warszawy jest kultura nie dla zysku. Autorzy tekstów składających się na tę pozycję dokonują teoretycznego i praktycznego badania warunków produkcji wiedzy i kultury w późnym kapitalizmie, analizy kondycji życia aktywistów, twórców i animatorów kultury, wywierania wpływu na politykę kulturalną oraz  uczestnictwa w dyskusjach o obecnym i przyszłym kształcie naszych społeczeństw. Publikacja podsumowuje pierwszy rok pracy Wolnego  niwersytetu Warszawy - nomadycznej i sieciowej instytucji edukacyjnej będącej ośrodkiem krytycznej refleksji nad polityką kulturalną. WUW nawiązując do tradycji wolnej edukacji, skupia się na tworzeniu środowiska, w którym możliwa będzie krytyczna refleksja nie tylko nad kulturą, ale także nad jej społecznym, politycznym i ekonomicznym zapleczem. Teksty zawarte w pierwszym Zeszycie WUW-u zajmują się nie tylko tym, jaka sztuka powstaje, ale też tym, jak jest finansowana, produkowana i dystrybuowana.

NERWOWA DRZEMKA. O POSZERZANIU POLA W PROJEKTOWANIU.
Publikacja pozostawia na boku zredukowaną definicję dizajnu, uparcie podtrzymywaną przy życiu w naszej części Europy, ograniczającą horyzont projektowania do wzornictwa przemysłowego i grafiki użytkowej.
Trudno dziś wyobrazić sobie inną dyscyplinę (oczywiście poza medycyną i polityką), z którą wiązano by takie poważne nadzieje na przeformatowanie standardów jakości ludzkiego życia. Każdy element widzialnej rzeczywistości wydaje się dziś domagać nowego opakowania, konfiguracji, funkcji czy też własnej identyfikacji wizualnej. Jednocześnie dizajn staje się terminem coraz ogólniejszym, rozsadzającym dyscyplinarne ramy, obejmując całe spektrum różnorodnych, a czasem nawet wykluczających się praktyk i metodologii. Rozwój refleksji teoretycznej wokół projektowania i jego ewolucja (podobnie jak w biologii prowadząca czasami w ślepe uliczki, mimo brutalnego „doboru naturalnego” i stale zachodzącego „dryfu genetycznego”) wynikają często z doświadczeń pochodzących z innych pól: socjologii, antropologii czy psychologii. Ze wstępu Sebastiana Cichockiego.

SERIA WYDAWNICZA EKSPEKTATYWA
Jak podaje słownik Michała Arcta z 1921 r., ekspektatywa oznacza "oczekiwanie, wyczekiwanie, ubieganie się, nadzieję". Projekt ma na celu wymianę doświadczeń dotyczących postępu naukowego oraz dialogu nauki ze sztuką. Każdy z tomów składających się na serię wydawniczą prezentuje różne stanowiska, metody badawcze oraz postawy twórcze wynikłe ze spotkań artystów z naukowcami.
Na serię składa się 6 tomów:
Katarzyna Krakowiak, Andrzej Kłosak: Słuchawy. Projektowanie dla ucha (akustyka, psychologia, projektowanie przestrzeni miasta, hałas, echo, cisza)
Magdalena Starska, Dawid Wiener: Komunikacja. Pogłębianie poczucia przestrzeni (neurokognitywistyka, psychologia, filozofia)

Aleksandra Wasilkowska, Andrzej Nowak: Warszawa jako struktura emergentna (psychologia, projektowanie przestrzeni miejskiej, fizyka, partycypacja)
Janek Simon, Szymon Wichary: Krótki przegląd wiedzy dotyczącej systemów do gry w totolotka (rachunek prawdopodobieństwa, teoria gier, psychologia, hazard)
Grzegorz Piątek, Jan Dziaczkowski, Marek Pieniążek: Góry dla Warszawy! (geografia, ekologia, architektura, architektura fantastyczna, projektowanie miast, projektowanie zrównoważone)
Kasia Fudakowski, David Álvarez Castillo: Obiekt. W wypadku rzeźby (astrofizyka, fizyka kwantowa, historia nauki, teoria nauki)

Wszystkie nasze wydawnictwa dostępne są w lokalu przy Mokotowskiej 65 w Warszawie (Pon-Pią, 11.00-19.00), w naszym sklepie internetowym oraz w dobrych księgarniach.

Kompletny katalog wydawniczy Bęc Zmiany do pobrania TU >>

Publikacje zrealizowane dzięki dotacjom otrzymanym od m.st. Warszawy